196
ابن خلكان (متوفاى 681 ه .ق)
او مىگويد:
اباعبدالله جعفر صادق(ع)، فرزند محمد باقر فرزند على بن الحسين و پسر على بن ابىطالب كه درود خدا بر آنان باد، يكى از امامان دوازدهگانه مذهب اماميه است. او از بزرگان اهل بيت(عليهم السلام) مىباشد و به سبب صداقت در گفتار، ملقب به صادق شده است. فضيلتهاى او مشهورتر از آن است كه بيان شود.
ابوموسى جابر بن حيان نزد او شاگردى نمود. او كتابى هزار صفحهاى نگاشت كه در آن به پانصد رساله از جعفر بن محمد(ع) اشاره كرده است. 1
ذهبى (متوفاى 748 ه .ق)
او مىگويد:
اباعبدالله جعفر بن محمد(ع)، شيخ بنىهاشم، قريشى، هاشمى، علوى و نبوى است. او شيخ مدينه و عظيمالشأن بود 2وى از پيشوايان علم بود و از منصور به خلافت شايستهتر. 3جعفر بن محمد(ع) پيشواى نيكوكار، راستگو و عظيمالشأن بود. 4
او در جاى ديگرى مىگويد: «جعفر صادق از جايگاه رفيعى برخوردار بود. او از پيشگامان علم بود و از ابوجعفر منصور 5 نسبت به خلافت، شايستهتر بود». 6 همچنانكه ذهبى