1) . منتخب الانوار، ص61.

2) . ابن‌عساكر در تاريخ مدينة دمشق، ج13، ص293، از عباد بن عبد الله بن زبير نقل كرده است: «شنيدم كه عايشه در آن روز مى‌گفت: اين كارى است هرگز نشدنى. او (حسن بن على(ع)) در بقيع دفن شود؟! و براى اين سه نفر (رسول خدا(ص)، ابوبكر و عمر) نفر چهارمى نيست. به خدا سوگند! اين خانه را پيامبر در زندگى‌اش به من داد و عمر هم با آنكه خليفه بود، تنها با رضايت من در آنجا دفن شد». محمد بن همام كاتب اسكافى در منتخب الانوار، ص61 روايت كرده است: «وقتى حسن بن على(ع) از دنيا رفت، حسين بن على(ع) او را تا قبر جدش به دوش كشيد. مغيرة بن شعبه نزد عايشه آمد و گفت: حسن بن على(ع) از دنيا رفت و حسين هم او را به طرف قبر جدش برده است؛ حال اگر او را در آنجا دفن نمايد نام و ياد پدرت و عمر تا روز قيامت از ميان مى‌رود. عايشه پرسيد: چه كنم؟ مغيره پاسخ داد: سوار قاطر من بشو و از دفن او در آنجا جلوگيرى كن. عايشه چنين كرد و نزد قبر پيامبر(ص) رفت. در آنجا با تشييع‌كنندگان مواجه شد و از دفن حسن‌بن على(ع) كنار قبر پيامبر مكرم، ممانعت كرد. مردانى از بنى‌هاشم شمشير كشيدند و گفتند او بايد كنار جدش دفن شود. نزاع بالا گرفت كه حسين(ع) فرمود: شما را به خدا سوگند مى‌دهم ساكت باشيد؛ چون برادرم به من وصيت كرده است. جماعت ساكت شدند و حسين بن على(ع) جسد را بازگردانيد و در بقيع دفن كرد». مغيرة بن شعبه كسى است كه امام حسن(ع) به او فرمود: «اى مغيره تو دشمن خدايى و قرآن را به گوشه‌اى انداخته‌اى و تكذيب‌كننده پيامبر اويى؛ تو زناكارى هستى كه رجم تو واجب است و عادلان و پارسايان عليه تو شاهدند. پس رجم تو را به تأخير انداختند و حق را با باطل عقب راندند. خدا براى تو عذابى دردناك و خوارى و ذلت در زندگى دنيا را فراهم ساخته است و البته عذاب آخرت خواركننده‌تر است. تو همانى كه فاطمه دختر رسول خدا(ص) را زدى و او را به خونريزى انداختى و فرزندش را سقط كردى و سخن پيامبر(ص) را پايمال كردى؛ در حالى كه پيامبر(ص) به او گفته بود: «فاطمه، تو سرور بانوان اهل بهشتى». به خدا سوگند! سرنوشت تو اى مغيره آتش است». ر.ك: الاحتجاج، ج2، ص40؛ بحار الانوار، ج44، ص83؛ مستدركات علم الرجال، ج7، ص470.