91 نزديكى‌اش به پيامبر(ص)

چنان قرابتى به پيامبر(ص) داشت كه او را «صاحب السفل لرسول الله(ص)» مى‌دانستند؛ يعنى كسى كه افتخار مى‌كرد كفش‌هاى پيامبر(ص) را به دست گيرد، زيرا هنگامى كه پيامبر(ص) به مسجد يا محفلى وارد مى‌شد، كفش‌هاى خود را كه درمى‌آورد، عبدالله‌بن مسعود، كفش‌هاى پيامبر(ص) را به دست مى‌گرفت و به اين كار خود مى‌باليد.

ديدگاه على(ع) درباره ابن مسعود

مورخان آورده‌اند كه گروهى از صحابه در نزد على(ع) حاضر بودند.

فقالوا له: «يا أميرالمؤمنين، ما رأينا رجلاً كان أحسن خلقاً ولا أرفق تعليماً، ولا أحسن مجالسةً، ولا أشد ورعاً من عبدالله بن مسعود... قال: اللهم إنّي أشهدك.. اللهم إنّي أقول مثل ما قالوا، أو أفضل. . لقد قرأ القرآن فأحلّ حلاله، وحرّم حرامه. فقيه في الدين، عالم بالسنة. ¹

گفتند: اى اميرمؤمنان، ما مردى خوش اخلاق‌تر و نيك فراگيرتر و خوش مجلس‌تر و پرهيزگارتر از عبدالله بن مسعود نديده‌ايم. على(ع) چنين گفت: خدايا! تو را گواه مى‌گيرم كه من هم آنچه را كه صحابه مى‌گويند، معتقدم، بلكه او را برتر از آنچه مى‌گويند، مى‌دانم. او قرآن را قرائت نمود. حلالش را حلال و حرامش را حرام دانست. او داناى در دين و عالم به سنت است.

مناعت طبع ابن مسعود

ابن مسعود داراى مناعت طبعى عجيب بود. در زمان خلافت عثمان، بيمار و بسترى شد، كه در همان بيمارى هم از دنيا رفت. خليفه (عثمان) به عيادتش رفت. ديد اندوهگين است. پرسيد: از چه ناراحتى؟ گفت: از گناهانم. خليفه پرسيد: چه ميل دارى تا برآورم؟ گفت: مشتاق رحمت خداوندم. خليفه گفت: اگر موافق باشى، طبيبى بياورم. عبدالله‌بن مسعود گفت: طبيب، بيمارم كرده است.