83
روى ابن سعد عن أبي سعيد، قال: كنت أنا ممّن حفر لسعد قبره بالبقيع: فكان يفوح علينا من المسك كلما حفرنا قترة من تراب، حتّى انتهينا إلى اللحد. 1
ابن سعد از ابىسعيد روايت كرده، گفت: من جزو كسانى بودم كه براى سعد قبر مىكنديم. هنگام حفر، بوى بسيار خوشى به ما مىرسيد و هر چه مىكنديم، اين بوى همچنان مىرسيد تا به نهايت حفر لحد رسيديم.
اهميت وجودى سعد
سعد بن معاذ، به راهنمايى مصعب بن عمير، راه و شيوه مسلمانى را برگزيد. او توانست در مدتى كوتاه، طايفه خود را به اسلام مؤمن سازد و خود با ايمانى پرشور، از صحابه بزرگ پيامبر(ص) محسوب مىشد و موقعيتى معنوى و خاص در ميان اصحاب يافت. در بدر، پيشاپيش قبيله اوس بود. در نبرد بدر، دو پرچم وجود داشت؛ پرچم مهاجران و مكيان، كه در دست على بن ابىطالب(ع) بود و پرچم انصاريان و اهل مدينه، كه سعد بن معاذ آن را در دست داشت.
سعد بن معاذ و طايفه بنىعبدالأشهل، در واقعه احد شركت داشتند و هم او بود كه نماينده پيامبر(ص) در مذاكره با بنو قريظه بود و حكميت از جانب آن حضرت را داشت.
سمهودى در وفاء الوفا مى نويسد: «به مناسبت مرگ سعد بن معاذ، عرش تكان خورد». 2
با توجه به همين اهميت وجودى بود كه پيامبر(ص) در بقيع، هنگام دفن سعد بن معاذ سه بار تسبيح گفت و مسلمانان همراهش تسبيح گفتند. بقيع به تموّج در آمد، چهره پيامبر(ص) اندك تغييرى يافت كه همه پرسيدند: اى فرستاده خدا! از چه رو رنگتان تغيير يافت؟ فرمود: قبر بر سعد سخت گرفت، اما او رهايى يافت.
ابن سعد در طبقات در اين باره مىنويسد: