43مىرفت و مىگريست.
دوم: بقيع، كه باز هم با اقتدا به پيامبر خدا(ص) همواره به بقيع مىرفت. اين مطلب نيز داراى شهرت تاريخى است كه فاطمه(عليها السلام) به بقيع مىرفت و به مناجات، دعا و راز و نياز و گريه مىپرداخت. تا آنجا كه گريۀ ممتد زهرا(عليها السلام) را در بقيع نمىتوان انكار كرد و حتى در منابع فراوانى از اهل سنت، ماجراى بيتالحزن فاطمه(عليها السلام) آمده و آنان نيز اين مسأله را تقريباً مسلّم مىدانند.
سمهودى شافعى در كتاب وفاء الوفا، در اين باره اينگونه نقل كرده است:
«از جمله قبور در بقيع، جايگاه دفن آقاى ما ابراهيم، پسر سرورمان پيامبر خدا است - كه درود خدا بر او و آلش باد- قبرش در فاصلهاى از قبر حسن(ع) و عباس است و چسبيده به ديوار جايگاه قبلى است. در اين ديوار شبكههايى است.»
مجد گفته است كه موضع تربتش امروزه به نام بيتالحزن شناخته شده است و گفته مىشود آن خانهاى است كه فاطمۀ زهرا(عليها السلام) بعد از رحلت پدرش به آنجا پناه مىبرد و به اندوه و غم مىنشست.» 1
«مشهور درباره بيتالحزن اين است كه آنجا جايگاه معروفى است به نام مسجد فاطمه(عليها السلام)، در قبله مشهد حسن(ع) و عباس ابن جبير و به اين مطلب اشاره نموده است كه: در جانب قبر عباس (عموى پيامبر) خانهاى است از آن فاطمه(عليها السلام) دختر پيامبر اسلام(ص) كه به نام بيتالأحزان معروف و مشهور است و گفته شده: آن خانهاى است كه فاطمه زهرا(عليها السلام) بعد از رحلت پدر گرامىاش به آنجا مىآمده و به حزن و اندوه و گريه مىپرداخته است.» 2
مرحوم مجلسى نيز چنين آورده است: