99آشكارا، امامت پيامبران را بيان فرموده است: يكى آيه شريفه 24 از سوره مباركه سجده است كه مى‌فرمايد:

(وَ جَعَلْنٰا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنٰا لَمّٰا صَبَرُوا وَ كٰانُوا بِآيٰاتِنٰا يُوقِنُونَ ) ¹

برخى از آنان (بنى‌اسرائيل) را امام و پيشوايانى قرار داديم كه مردم را به امر ما هدايت كنند، براى اينكه در راه حق صبر كردند و به آيات ما يقين داشتند.

و آن ديگر آيه 124 از سوره مباركه بقره است:

(وَ إِذِ ابْتَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمٰاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ ، قٰالَ إِنِّي جٰاعِلُكَ لِلنّٰاسِ إِمٰاماً، قٰالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قٰالَ لاٰ يَنٰالُ عَهْدِي الظّٰالِمِينَ )

و زمانى كه پروردگار ابراهيم(ع) او را به چند چيز امتحان كرد، پس او (ابراهيم) آنها را كامل انجام داد، خداوند به او فرمود: «همانا من برگزيننده تو براى پيشوايى مردم هستم». او گفت: «آيا از فرزندانم (نيز كسى پيشوا مى‌شود)؟» فرمود: «عهد من هيچ‌گاه به ستمكاران نمى‌رسد».

مفسران در تفسير اين آيه شريفه ثابت كرده‌اند كه حضرت ابراهيم(ع) در آغاز به مقام نبوت و رسالت رسيد و خداوند او را خليل و دوست خود برگزيد. خداى بزرگ، ابراهيم(ع) را تا صد سالگى به چند چيز امتحان كرد و آن حضرت توانست آنها را به شايستگى انجام دهد و درنتيجه، به مقام امامت برسد. پس حضرت ابراهيم(ع) و برخى ديگر از انبياى الهى به نص قرآن كريم امام بوده‌اند. با توجه به اين آيات شريفه،