95قرآن كريم مىفرمايد:
مردم يك گروه بودند؛ خداوند رسولان را فرستاد تا نيكوكاران را مژده بدهند و بدكاران را بترسانند و با آنان كتاب را به حق فرستاد تا با آن بين مردم درباره آنچه اختلاف دارند، حكم كنند. سپس همان گروه كه براى آنان كتاب آسمانى آمد، براى تعدى به حقوق يكديگر در كتاب خدا شبهه افكندند. پس خدا كسانى را كه ايمان آوردند، درباره آنچه با هم اختلاف داشتند به اذن خود به حق هدايت فرمود و خداوند هركس را بخواهد به راه راست هدايت مىفرمايد. 1
خداوند در اين آيه شريفه، مسئله رفع اختلاف ميان مردم را هدف بعثت پيامبران دانسته است. اختلاف بين انسانها مسئلهاى طبيعى است. رفع اين اختلافها نيز براى ايجاد نظم در جامعه بشرى ضرورى به شمار مىآيد، اما اين كار با موعظه و نصيحت صرف، حل نمىشود. هيچ پيامبر صاحب شريعتى نيامده، مگر اينكه علاوه بر تبشير و انذار، به مسائل حكومتى توجه داشته است. در اين آيه شريفه، قرآن نمىفرمايد كه پيامبران با تعليم يا تبشير و انذار اختلاف جامعه را رفع مىكنند، بلكه مىفرمايد با «حُكم» اختلافات آنان را برمىدارند؛ زيرا حل اختلافات مردم، بىحكم و حكومت ممكن نيست. 2