103آنان تا توانستند پيمانشكنى را در جامعه رواج دادند.
پيمانشكنى روند عادى كار در دستگاه بنىاميه بود، درحالىكه خداوند اين روش را مذمت كرده است و مىفرمايد:
(وَ الَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ اللّٰهِ مِنْ بَعْدِ مِيثٰاقِهِ وَ يَقْطَعُونَ مٰا أَمَرَ اللّٰهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ أُولٰئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدّٰارِ) (رعد:25)
كسانى كه پس از پيمانبستن با خداوند آن را مىشكنند و آنچه را خدا به پيوند با آن دستور فرموده است، قطع مىكنند و در زمين به فساد مىپردازند. اينان از رحمت خدا دورند و بدمنزلگاهى دارند.
امام على(ع) اينگونه پند مىدهد:
پس هيچگاه پيمانشكن نباش و در عهد خود خيانت نكن و دشمن را فريب مده؛ زيرا كسى جز نادان بدكار بر خدا گستاخى روا نمىدارد. خداوند عهد و پيمانى را كه با نام او شكل مىگيرد، با رحمت خود، موجب آسايش بندگان و پناهگاه امنى براى پناهآورندگان قرار داده است تا همگان به حريم امن آن رو بياورند. پس فساد، خيانت و فريب در عهد و پيمان راه ندارد. مبادا قراردادى را امضا كنى كه در آن براى دغلكارى و فريب راههايى وجود دارد. پس از محكمكارى و دقت در قراردادنامه، دست از بهانهجويى بردار. مبادا مشكلات پيمانى كه بر عهدهات است و خداوند آن را برگردنت نهاده است، تو را به پيمانشكنى وادارد؛ زيرا شكيبايى تو در مشكلات پيمانها - كه اميد پيروزى در آينده را به همراه دارد - از پيمانشكنى بهتر است؛ [پيمانشكنىاى كه] از