261پيغمبرى نيست» و درباره او در روز غدير خم فرمود:

«مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلِي مَولاهُ، اللَّهُمَّ والِ مَن والاهُ و عادِ مَن عاداهُ و انصُر مَن نَصَرَهُ و اخذُل مَن خَذَلَهُ». ¹

همچنين مأمون عباسى در اشعار ذيل صراحتاً به خلافت على اذعان مى‌كند:

1. أُلامُ عَلَى شُكرِ الوَصِي أَبَا الحَسَنِ

3. وَ لَولاهُ ما عُدَّت لِهاشِم إمرةٌ

1. بر شكر نعمت وصى پيامبر، على ابا الحسن ملامت و سرزنش مى‌شوم و اين راستى نزد من از شگفتى‌هاى اين زمان است.

2. آن كسى كه خليفه بهترين مردمان بود و اول كسى بود كه به رسول خدا در نهان و آشكار كمك كرد.

3. اگر على نبود، براى آل هاشم حكومت آماده نمى‌شد و تا پايان روزگار همچنان خار و سرافكنده بودند.

4. والى شدند اولاد عباس آنچه را مخصوص غير شده بود. پس از على به احترام و اكرام سزاوار كيست؟

5. على كارهاى خلافت را ميان فرزندان عباس تقسيم كرد. پس پيوسته به جهت اين شكرگزارى بر وى لازم است.