259غير علمى و ضعيف بر حقانيت على(ع) و صحت ادعاى شيعه سرپوش بگذارند، اين است كه مىگويند: مولا به معناى دوست است نه سرپرستى و رهبريت جامعه! پاسخ ما اين است كه اى كاش آنان حداقل به كتب معتبر خود رجوع مىكردند؛ چراكه در بسيارى از كتب كلامى و تفسيرى و حديثى اهلسنت، شواهد و دلايل متقن براى صحت ادعاى شيعه اماميه وجود دارد. ما در اين كتاب، براى اينكه موضوعش اشعار اهلسنت قرن اول هجرى است، توجه آنان را جلب مىكنيم به سرودههاى كسانى كه قطعاً جزو مخالفان على(ع) بودند. اما در اشعار خود به امامت و خلافت على(ع) اعتراف نموده و به خاطر غصب شدن اين حق از على(ع) تأسف خود را اظهار كردهاند. شخصى مانند عمرو بن عاص خلافت و امامت على(ع) را به سخنان پيغمبر مستند مىكند بهتر است براى تأكيد بيشتر بر اين موضوع، به دو احتجاج ذيل توجه كنيد:
1- مؤرّخان ذكر كردهاند كه مردى از همدان، به نام «بُرد» نزد معاويه آمد. در آن هنگام از عمرو بن عاص شنيد كه درباره على(ع) سخنان ناروا و توهينآميز مىگويد! به او گفت: همانا بزرگان ما از رسول خدا(ص) شنيدهاند كه فرمود:
«مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلِي مَولاهُ». آيا اين مطلب حق و درست است يا نادرست و باطل» عمرو بن عاص گفت: «حق و درست است و من بر آنچه شنيدهاى مىافزايم و مىگويم: احدى از صحابه رسول خدا(ص) نيست كه مناقبى چون مناقب على(ع) براى او باشد. آن جوان همدانى بىتاب و هراسان شد. عمرو گفت: «على(ع) مناقب خود را به سبب اقدامى كه درباره عثمان نمود، تباه و نابود ساخت!» بُرد گفت: «آيا على(ع) امر به كشتن عثمان نمود يا خود اقدام به كشتن او كرد؟» عمرو گفت: نه [او نه امر نمود و نه خود، او را كشت]