19على، عصاره همه انبيا و رسولان الهى است. ابن عباس گفته است:
درحالىكه پيامبر اكرم(ص) بين گروهى از اصحاب خود نشسته بود، فرمود:
مَنْ أَرَادَ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى آدَمَ فِي عِلْمِهِ، وَ إِلَى نُوحٍ فِي فَهْمِهِ، وَ إِلَى إِبْرَاهِيمَ فِي خُلُقِهِ، وَ إِلَى مُوسَى فِي مُنَاجَاتِهِ، وَ إِلَى عِيسَى فِي سُنَّتِهِ، وَ إِلَى مُحَمَّدٍ فِي تَمَامِهِ وَ كَمَالِهِ، فَلْيَنْظُرْ إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الْمُقْبِلِ. 1
هركس مىخواهد به آدم، در علمش و به نوح، در فهمش و ابراهيم، در خُويَش و موسى، در مناجاتش و عيسى در سنتش و محمد، در كمالش بنگرد، به اين شخصى كه وارد مىشود، بنگرد... .
مردم گردن كشيدند تا ببينند كيست كه وارد مىشود، ناگاه ديدند على بن ابىطالب است كه وارد مىشود.
آرى اين حقيقت وجودى على است كه در تاريخ بشر شگفتى آفريده است. چه بسيارند انسانهايى كه به خاطر عشق به على و به جرم بيان فضائلش سرشان بر دار رفت يا زبانشان بريده شد يا خانههايشان ويران گشت!
علىشناسى، يك تكليف است؛ چون على(ع) امام است. نبى اكرم(ص) فرمود: