178

نزول آيات قرآن درباره على(ع)

1. (أَ فَمَنْ كٰانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كٰانَ فٰاسِقاً لاٰ يَسْتَوُونَ). (سجده: 18) ¹

روزى بين على(ع) و وَليدِ بنِ عُقبَةِ ابنِ أبى مُعَيط نزاع واقع شد. وليد به ايشان گفت: «ساكت باش! تو بچه‌اى [و] من سالخورده‌ام. به خدا قسم شمشيرم از تو تيزتر، زبانم از تو گوياتر و درونم از تو داناتر است!» على(ع) در جوابش گفت: «ساكت باش! تو فاسقى!» وليد از اين سخن امام ناراحت شد و به رسول خدا(ص) شكايت كرد. طولى نكشيد كه اين آيه نازل شد: (أَ فَمَنْ كٰانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كٰانَ فٰاسِقاً لاٰ يَسْتَوُونَ) ، كه مراد از فاسق در اين آيه وليد بن عُقبه است. حَسّان بن ثابت اين موضوع را اين چنين به نظم كشيده است:

1. أَنْزَلَ الله فِي الْكِتَابِ عَلَيْنَا

1. حق سبحانه و تعالى در قضيه اميرالمؤمنين و وليد آيات قرآنى نازل فرمود.

2. كه وليد از آن، جايگاه كفر نصيبش شد و اميرالمؤمنين على را ايمان نصيب گشت.

3. كسى كه مؤمن صادق است و خدا را مى‌پرستد، نيست مثل كسى كه فاسق