92مرحوم صاحب وسائل اين روايت را حمل بر توبه جانى كرده، و فرمودهاند: قبل از اينكه جرم ثابت شود، آن حالت را هركس ببيند توبه مىكند. (إِلاَّ الَّذِينَ تٰابُوا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَقْدِرُوا عَلَيْهِمْ) (مائده: 34).
به هر حال اين جريان، «قضيةٌ في واقعة» است. چنين حكمى تنها از ناحيه معصوم(ع) شايسته مىباشد. در اينجا حضرت فرمود: حد جارى نمىشود و اين از موارد نادرى است كه از ناحيه حضرت سيدالشهداء(ع) حكم فقهى نقل شده و بر اثر ستم امويان -عليهم من الرحمن ما يستحقون من العذاب - روايتى فقهى از حضرت نقل نشده است. آنها سعى مىكردند كه مردم، اين بزرگواران را به عنوان مرجع فقهى نشناسند.
مرحوم ابن بابويه در كتاب شريف توحيد نقل مىكند كه سيدالشهدا(ع) در مجلسى نشسته بود، ابن عباس (كه از شاگردان اين خانواده است) نيز حضور داشت، نافع بن ازرق مسئلهاى در حضور امام از ابن عباس سؤال كرد! وقتى حضرت شروع كردند به جواب گفتن، آن مرد در كمال وقاحت گفت: من از تو سؤال نكردم! سپس ابن عباس معرفى مىكند كه اينها خانواده علماند، اينها اهل معرفتاند و اگر جوابى بدهند حق است. 1
تمام رواياتى كه از حضرت سيدالشهدا، در بين هزاران روايت فقهى نقل شده، شايد از عدد انگشتان تجاوز نكند. اين چنين آنان را منزوى كردند. بر اثر تبليغات سوء عدهاى باورشان شده بود كه اينها مرجع دينى و فقهى مردم نيستند.
8. روايتى است از «قرب الإسناد». حميرى از احمد بن محمد بن ابىبصير نقل كرده: عن الرضا(ع) قال:
«سأله صفوان و أنا حاضر عن الرجل يؤدب مملوكه في الحرم؟»
آيا كسى مىتواند مملوكش را در حرم تنبيه كند؟ حضرت فرمود: چنين نيست كه كسى مجاز باشد مملوك خود را در حرم تنبيه كند. آنها (مملوكها) نيز مجاز نيستند سوء استفاده كرده، هر كارى دلشان مىخواهد انجام دهند. ازاينرو لازم است خيمه خود را به گونهاى نصب كند كه بخشى از آن در حرم و بخشى در خارج حرم قرار