220تشريع اضحيه، احكام فقرا و تغذيه بينوايان است و صرف ريختن خون، هدف شارع نيست و در صورت تزاحم «واجب» و «حرام»، يعنى وجوب ذبح قربانى و حرمت تضييع مال يا دو واجب (وجوب ذبح و وجوب حفظ مال)، فقيه مانند يك جراح متخصص و حاذق بايد وارد عمل شده و تصميم مقتضى بگيرد.
آيا وقت آن نشده كه فقهاى بزرگوار ما با در نظرگرفتن همه جوانب مسئله و با شجاعت و حريت تمام، فتوايى مناسب و شايسته صادر فرمايند و اين مشكل حكمى و مسئله مستحدث عصر را حل كنند؟ «اللهم اني لا اريد الا الإصلاح ما استطعت».
تهران، سيد ابراهيم سيد علوى 1371/4/10