572به راستى اگر مدفن پيامبر صلى الله عليه و آله شرافت خاصى ندارد، چرا عايشه تا آخر عمر در كنار قبر پيامبر صلى الله عليه و آله به زندگى خود ادامه داد و در آن‌جا نماز بپا داشت؟ چرا شيخين اصرار كردند كه جنازۀ آنان را در آن نقطه دفن كنند؟
اين دلايل - به ضميمۀ سيرۀ مسلمين كه پيوسته در مكان‌هاى مقدس كه اوليا و بزرگان الهى به خاك سپرده شده‌اند، نماز مى‌گزارند و به دعا و عبادت مى‌پردازند - ، مى‌رساند كه نماز و دعا در كنار قبور اين عزيزان و بزرگواران، نه تنها هيچ اشكالى ندارد، بلكه با توجه به فضيلت و شرافت بسيار زيادى كه اين قبور دارد، داراى ارزش و ثواب بالاترى نيز مى‌باشد و هدف جز اين نمى‌باشد كه از آن محل، تبرك جسته و عمل خود را در محلى انجام دهند كه مورد توجه خداست.
4. تبرك و استشفا به آثار اهل بيت
همان‌طور كه قبلاً نيز گفتيم، يكى از راه‌هاى اظهار محبت به اولياى خدا و پاكان و مقربان درگاه او، زيارت قبور ايشان مى‌باشد. اما در اين گفتار مى‌خواهيم با يكى ديگر از راه‌هاى اظهار محبت به اولياى الهى آشنا شويم كه شارع مقدس هم از آن نهى نكرده است، و آن تبرك‌جويى از آثار و نشانه‌هاى آنان و احترام به هر چيزى است كه انسان را به ياد آنها مى‌اندازد.
نظر به اين‌كه وهابيان تبرك جستن به آثار اوليا را شرك مى‌دانند و كسى كه محراب و منبر پيامبر صلى الله عليه و آله را ببوسد، مشرك مى‌خوانند و در اين نظريه فتاوايى را بيان كردند، اكنون ما در پاسخ به ايرادهاى آنان بحثمان را در اين قسمت بر روى بررسى آيات، روايات و سيرۀ مسلمين متمركز مى‌كنيم:
تبرك در آيات
كلمۀ بركت در قرآن، با الفاظ گوناگونى به كار رفته است؛ كه خداوند به جهات خاصّى برخى از اشخاص، يا مكان‌ها و يا زمان‌ها را بركت افاضه كرده است.