5054. علامه امينى با تتبعى شايان تقدير، روايات مربوط به زيارت را گردآورى كرده و تنها روايت نخست را كه به آن اشاره خواهيم كرد، از چهل و يك كتاب نقل نموده است. 1
نقل همۀ اين روايات با اسانيد و تصحيح آنها، در اين مختصر نمى‌گنجد، لذا فقط به نقل برخى از روايات اكتفا كرده و علاقه‌مندان به تفصيل را به مدارك ياد شده در بالا ارجاع مى‌دهيم.
حديث نخست: دار قطنى، به طور مستند، از عبداللّٰه بن عمر نقل مى‌كند كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:
«من زار قبرى وجبت له شفاعتى»؛ 2 هر كس قبر مرا زيارت كند، شفاعت از او، بر من لازم مى‌گردد.
حديث دوم: طبرانى در معجم كبير و غزالى در احياء علوم از عبداللّٰه بن عمر نقل مى‌كنند كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:
«من جائنى زائراً لا تحمله حاجة الاّ زيارتى كان حقاً علىّ أن أكون له شفيعاً يوم القيامه؛ 3 هر كس صرفاً به انگيزۀ زيارت من، به زيارتم بيايد، بر من فرض و لازم است كه در روز قيامت شفيع او باشم».
حديث سوم: دار قطنى از عبداللّٰه بن عمر نقل مى‌كند كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:
«من حجّ فزار قبرى بعد وفاتى فكأنّما زارنى فى حياتى»؛ 4 هر كس پس از درگذشت من، قبر مرا در هنگام حج زيارت كند، مثل اين است كه در حال حيات مرا زيارت كرده است.
حديث چهارم: دار قطنى از ابن عمر نقل مى‌كند كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:
«من زارنى بعد