5032. در روايات فروان از رسول خدا صلى الله عليه و آله وارد شده است كه فرشتگان، درودى را كه مسلمانان بر پيامبر مى‌فرستند، به او مى‌رسانند و انسان در هر نقطه‌اى به آن حضرت درود بفرستد به وى مى‌رسد. چنان‌كه مى‌فرمايد:
«صلوا علىّ فإنّ صلاتكم تبلغنى حيثما كنتم»؛ 1 بر من درود بفرستيد، درود شما در هر جا باشيد به من مى‌رسد.
3. مسلمانان در تشهد نماز مأمورند به پيامبر سلام كنند و درود بفرستند و بگويند:
«السلام عليك أيّها النبى و رحمة اللّٰه و بركاته» اين سلام، جنبۀ تشريفاتى نداشته و سلامى است كاملاً واقعى، از زنده‌اى به زندۀ ديگر كه مثل او شنواست.
امور فوق، حاكى از اين است كه پيامبر در جهان برزخ زنده بوده و ارتباط او با ما برقرار است، سخن ما را مى‌شنود و درخواست ما را در شرايط خاصى انجام مى‌دهد.
در اين صورت جا دارد كه بگوييم: دو آيۀ مورد نظر، از وسعت خاصى برخوردار بوده و هم اكنون ما را به حضور در حرم شريف رسول اكرم دعوت مى‌كنند و دستور مى‌دهند كه به حرم پيامبر وارد شويم و استغفار كنيم و از او بخواهيم در حق ما استغفار كند. لذا در زيارتنامۀ رسول خدا نيز كه همگان در آن حرم مطهر مى‌خوانند، وارد شده و زاير قبر آن حضرت با توجه به اين آيه از ايشان درخواست مى‌كند كه در حق او طلب آمرزش كند. اصولاً زيارت جز حضور زاير در محضر مزور، و فرستادن درود و درخواست دعا، چيز ديگرى نيست. بنابراين، دو آيۀ مذكور مى‌توانند گواه قرآنى بر استحباب زيارت مرقد پيامبر باشند.
نكتۀ مهم همان است كه در كلام سبكى وارد شده و آن اين است كه دعوت مسلمانان به رفتن در حضور رسول خدا و درخواست طلب آمرزش از وى براى خويش، نشانۀ تعظيم و تكريم پيامبر اكرم است، و مسلماً اين تكريم اختصاص به زمان حيات آن حضرت ندارد، زيرا عظمت روحى وى و مقام و منزلتش نزد خداوند،