479
1. زيارت، سنت يا بدعت
محمدحسن شريعت‌زادۀ خراسانى
چكيده
نويسنده ابتدا به بيان معناى لغوى و اصطلاحى زيارت پرداخته و سپس اشاره‌اى نموده به زيارت در منظر تاريخ اسلام. آن‌گاه زيارت را از ديدگاه قرآن و حديث مورد بررسى قرار داده و احاديثى از منابع اهل سنت دربارۀ جواز زيارت نقل كرده است.
فصل دوم اين نوشتار پاسخ به شبهاتى دربارۀ زيارت است كه از سوى برخى منحرفان مطرح شده است، مبنى بر اين‌كه زيارت بدعت مى‌باشد. نگارنده براى پاسخ به اشكال مذكور، نخست بدعت را از نظر لغت و اصطلاح معنى كرده و به عنوان نمونه به صلاة تراويح اشاره نموده و سرانجام به اثبات اين موضوع پرداخته كه زيارت، سنت رسول اكرم صلى الله عليه و آله بوده و طبق دستور قرآن بر مسلمانان لازم است كه از سنت آن حضرت پيروى نمايند. سپس با بحث دربارۀ جايگاه اهل بيت و امام به عنوان حافظ دين مقاله پايان مى‌پذيرد.
كليدواژه‌ها: زيارت، سنت، بدعت، قرآن، حديث.
پيشگفتار
زيارت درك حضور محضر اولياى الهى است. زيارت حضورى از روى اراده در مشاهد مشرّفه است. يعنى زاير با شوقى عظيم از كوى خود حركت مى‌كند تا بر آستان جانان صورت نهد. اين خضوع و تواضع فقط در برابر حق جايز است و آنچه كه عنوان الهى حجت اللّٰه بر او صدق كند. نوع ارتباط قلبى و شاهد آن، چشمانى اشك‌آلود و مشتاق است. حقيقت زيارت نه فقط قلب خاشع و چشمانى اشكبار