414هجرى در اين مسأله هيچ اختلافى بين شيعه و اهل سنّت وجود نداشته است. علماى هر دو مذهب كتاب‌ها و رساله‌هايى در اين موضوع نگاشته‌اند.
برخى از اين آثار به جنبه‌هاى نقلى مسأله پرداخته و آداب زيارت و كيفيت آن را با استناد به احاديث و آثار بيان كرده‌اند، و تعدادى نيز به بحث‌هاى عقلى آن پرداخته و با نگاهى فيلسوفانه آن را مورد تجزيه و تحليل قرار داده‌اند. يكى از اين آثار رساله ارزشمند زيارة القبور امام فخر الدين رازى است. اين رساله از آن جهت كه مؤلّفش سنّى مذهب و امام المشككين بوده و در هر مسألۀ عقلى دچار شك و ترديد شده - اما در اين مسأله هيچ ترديدى به خود راه نداده و آن را مورد بحث عقلى و فلسفى قرار داده است - از اهميت ويژه‌اى برخوردار است. در قرن يازدهم هجرى محمد بن عبد الوهاب پديد آمد و در شك و ترديد گوى سبقت را از فخر رازى ربود و اين مسأله را مورد انكار قرار داد، و تصور نمود كه زيارت قبور از اختصاصات شيعيان است. شايد اگر او اين رسالۀ زيارة القبور را كه از دانشمندان بزرگ خودشان است ديده بود، گرفتار اين انحرافات نمى‌گرديد.
مسألۀ زيارت قبور اهل بيت عصمت عليهم السلام و نيز زيارت قبر مؤمنان و صالحان، يكى از شعاير دين مقدس اسلام است، و آيات شريفه‌اى از قرآن مجيد و روايات زيادى بر آن دلالت دارد كه در اين مقاله به آنها اشاره خواهيم نمود. اعتقاد به اين مسأله اختصاص به شيعه نداشته و در زمان قديم در اين مسأله هيچ تفاوتى بين شيعه و سنى نبوده است، زيرا همۀ مسلمانان به زيارت اموات و مخصوصاً زيارت قبر سادات و اولاد رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌رفته‌اند. چنان‌كه زيارت قبر مطهر رسول خدا صلى الله عليه و آله همواره به عنوان شعار اصلى دين بوده و آرزوى هر زن و مرد مسلمان از سراسر جهان مى‌باشد.
اما متأسفانه از زمان پيدايش مذهب وهابيت، تبليغات گسترده‌اى عليه زيارت قبور راه‌اندازى شده و برخى از افراد ساده لوح و دور از عقل و منطق فريب وهابيت را خورده و گمان كرده‌اند اين مسأله اختصاص به شيعه داشته و نادانسته آن را مورد