413بندگانش را در كنار خانۀ خود بيشتر مورد عنايت و لطف خويش قرار مى‌دهد، متوفى - به‌ويژه اين‌كه از اولياء اللّٰه باشد - نيز عنايت بيشترى به زايران قبرش دارد. بنابراين مردگان از آنچه كه بر بندگان مى‌گذرد بى‌خبر نيستند، به‌خصوص هنگامى كه زندگان به نزد مزارشان آمده و آنها را با كارهاى خير شادمان مى‌سازند. حضور در كنار قبر اموات يكى از مسلمات دين مبين اسلام است كه قرآن كريم بدان تصريح فرموده است: «وَ لاٰ تُصَلِّ عَلىٰ أَحَدٍ مِنْهُمْ مٰاتَ أَبَداً وَ لاٰ تَقُمْ عَلىٰ قَبْرِهِ إِنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللّٰهِ وَ رَسُولِهِ وَ مٰاتُوا وَ هُمْ فٰاسِقُونَ »؛. 1 يعنى بر هيچ كدام از آنها (كافرين و منافقين) كه مرده‌اند نماز مگزار و بر سر قبرش نه ايست، زيرا آنها به خدا ورسولش كفر ورزيدند و در حالى مردند كه فاسق بودند. البته ميعادگاه اموات با زندگان تنها در كنار مزار آنها نيست، بلكه اموات (ارواح برزخى) به نقاط مخصوصى در روى زمين توجه دارند، از جمله جاهايى كه ارواح مؤمنين حضور دارد، مشاهد متبرك و اماكن زيارتى است. محل اجتماع اصلى ارواح دو وادى مهم شبه جزيرۀ عربى، كه يكى در شهر نجف اشرف است به نام وادى السلام، و ديگرى در يمن به نام برهوت.
وادى السلام محل اجتماع ارواح سعادتمند و محبين اهل بيت عليهم السلام است، و برهوت محل تجمع شقاوتمندان و دشمنان اهل بيت است. امام صادق عليه السلام فرمود: «بنا به منزلتى كه مؤمن نزد خدا دارد، هر هفته يا هرماه و يا هر سال يك‌بار از خانوادۀ خود ديدار مى‌كند... و هرگاه آنان را در خير و خوبى ببيند غرق در شادى و سرور مى‌شود، اما اگر آنان را در سختى و حاجتى ببيند غمگين و اندوهناك گردد. 2
بدون ترديد احترام به بزرگان و رهبران دين در نهاد و سرشت هر شخص متدين و آزاده‌اى وجود دارد، به اين جهت پيش از اسلام و پس از آن هميشه قبور صالحان و اولياى الهى مورد توجه خاص و زيارت مردم بسيارى بوده است. تا قرن يازدهم