358وفات پيامبر، كنار قبر پدر ايستاد و مقدارى از خاك قبر را برداشت و بر ديدگان خويش نهاد و گريست و گفت: چه باك! آن كس را كه تربت محمد را بوييده، هرگز در طول زمان، مُشك و بوهاى خوش را نبويد؟
اين‌گونه احترام‌ها و محبت‌ها و شفاطلبى‌ها و تبرك جويى‌ها، از عقيده و ايمان سرچشمه مى‌گيرد. 1
وقتى امام احمد حنبل، پيراهنى را كه متعلق به شافعى بوده، مى‌شويد و آب آن را مى‌نوشد تا از مقام علم، تجليل كرده باشد، 2 پس ارزش صحابه پيامبر و تكريم آثار بر جاى مانده از انبيا و ائمه عليهم السلام ، جاى خود دارد.
نمونه‌هايى از اسوه‌هاى عملى در باب زيارت
زيارت، تكريم اين‌گونه ارزش‌هاست، و احياى قداست منسوب به اولياى خداوند است. حال چند نمونه از سيرۀ عملى اسوه‌هاى خود را ياد مى‌كنيم تا معلوم گردد كه چگونه پيشوايان دينى ما اين «حق» را ادا مى‌كردند و آن فرهنگ را زنده نگه مى‌داشتند.
حضرت فاطمه عليها السلام قبر حمزه سيد الشهدا را زيارت مى‌كرد؛ اصلاح مى‌نمود؛ علامت مى‌گذاشت و هر دو سه روز يك‌بار، قبور شهداى احد را زيارت مى‌كرد؛ كنار مزار، نماز مى‌خواند؛ مى‌گريست و دعا مى‌كرد و هر جمعه، قبر حضرت حمزه را ديدار كرده، نزد آن مى‌گريست. 3
«حضرت زهرا عليها السلام ، بعد از رسول خدا، هفتاد و پنج روز زيست. در اين مدت، هرگز شاد و خندان ديده نشد. در هفته دو روز (روزهاى دوشنبه و جمعه) سر خاك شهدا مى‌آمد و مى‌گفت: رسول خدا اين‌جا بود، و مشركان آن‌جا...». 4