318چنانچه اگر روح ناسالم باشد از ادامۀ زندگى باز مى‌ماند و وى را گرفتار بيمارى‌هاى روانى خواهد كرد. غذايى كه بايد به روح داده شود، دعا و مناجات با پروردگار خويش است. اگر نگاهى به قرآن و روايات اسلامى بيفكنيم، مى‌بينيم كه پيامبران الهى و ائمۀ معصومين عليهم السلام توجه خاصى به دعا مى‌نمودند، چراكه خداوند فرمود: «اُدْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ »؛ 1«بخوانيد مرا تا اجابت كنم شما را». بنابراين بدون هيچ ترديدى بايد دانست كه دعا و نيايش يك چيز بى‌معنى نمى‌تواند باشد.
تمام انبياى الهى از طريق دعا و وحى با خدا ارتباط برقرار مى‌كردند، و ما انسان‌ها هم براى رفع مشكلاتى كه از دست بنده ساخته نيست، توسط دعا از خدا يارى مى‌طلبيم. همان‌طور كه در احاديث آمده است، خداوند مى‌فرمايد: اگر شما يك قدم به طرف من (خدا) برداريد، من ده قدم به سوى شما خواهم آمد.
دعا ريسمانى است كه همۀ اهل عالم براى نجات خود بايد آن را بگيرند. سورۀ حمد يك نوع دعاست و مناجات با پروردگار است. وقتى مى‌گوييم: «إِيّٰاكَ نَعْبُدُ وَ إِيّٰاكَ نَسْتَعِينُ »؛ يعنى خدايا ما فقط تو را مى‌پرستيم و تنها از تو كمك مى‌گيريم.
خداوند از همان ابتدا بنده‌اش را با دعا و نيايش - كه در نماز است - تربيت كرده، چنانچه مى‌فرمايد: «إِنَّ الصَّلاٰةَ تَنْهىٰ عَنِ الْفَحْشٰاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ لَذِكْرُ اللّٰهِ أَكْبَرُ»؛ 2 نماز انسان را از زشتى‌ها و منكرات باز مى‌دارد و ذكر خدا از آن هم برتر و بالاتر است.
پس ما بايد بيش از پيش به دعا توجه كنيم، انسانى كه از خدا چيزى مى‌طلبد، خداوند از او خشنود مى‌شود، نه از باب اين‌كه خداوند نياز به دعاى ما دارد، بلكه نتيجه و عصارۀ دعا به خود ما بر مى‌گردد، و وجود ما را از عطش درونى رفع تشنگى مى‌دهد.
دعا داراى كليدى است، كليد دعا صلوات بر پيامبر و آلش مى‌باشد. در دعا از همه كس قطع اميد كرده و فقط به خداوند اميدوار باشيد. يكى از موقعيّت‌هايى كه دعا اثر