195خود را نمىآموزى؟ وعظ مىكنى كه دزدى نبايد كرد، آيا خود دزدى نمىكنى؟ و از زنا كردن نهى مىكنى، آيا خود زانى نيستى؟ از بتها نفرت دارى، آيا به تجاوز از شريعت، خدا را اهانت نمىكنى؟ زيرا كه به سبب شما در ميان امتها اسم خدا را كفر مىگويند، چنان كه مكتوب است.
البته هرگاه احكام الهى از جامعه طرد مىشد و ستمگران ستمگرى مىكردند و مانع مىشدند كه قوم خدا، او را عبادت كنند، خداوند وعيد عذاب به آنها مىداد؛ از جمله عذابهايى كه بر مصريان رفت، عذابهاى دهگانه بود كه عبارت بودند از:
1. تلخ شدن رود نيل 2 . هجوم وزغها، 3. هجوم پشهها، 4. هجوم مگسها، 5 . بيمارى وبا، 6 . بيمارى پوستى (دمل)، 7 . سرما و تگرگ، 8 . هجوم ملخها 9 . تاريكى مطلق هوا، 10 . قتل نخست زادگان (اولين مولود پسر) مصريان. 1
نتيجهگيرى
نتيجه اينكه آيينها و فرايض مذهبى همچون دعا، نماز و زيارات از مشتركات تمام اديان الهى بوده است كه در تمام دورههاى تاريخى در ميان امتها وجود داشته، فقط شكل و نوع و شدت ضعف و قوت آن متفاوت بوده است. در متون مقدس نمونههاى پايبندى مردم به اين آيينها به وفور يافت مىشود. و هر گاه انسان خواسته است از نمادهاى ارتباط با خدا فاصله بگيرد، فوراً اين حصار را شكسته و دوباره مراجعت كرده است، مانند آنچه كه مىبينيم امروزه در جوامع مسيحى و يهودى جهان گرايش به دعا و زيارت به شدت رو به گسترش است و اين نشاندهندۀ آن است كه دينگريزى در ميان آنان در قرون گذشته كه به خاطر عملكرد نامناسب متوليان دينى بوده، نه اينكه مشكل را حل نكرده كه مشكلات عديدهاى براى آنان به وجود آورده است. لذا حل بسيارى از معضلات و ناهنجارىهاى موجود در جوامع خود را در روى آورى به دعا، نماز و زيارات مىدانند.