169البته حج از شعاير الهى است و جزء پايههاى نمادين و عبادى دين اسلام است كه بايد پاس داشته شود:
«وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعٰائِرَ اللّٰهِ فَإِنَّهٰا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ »؛ 1 و هر كس شعاير الهى را بزرگ دارد، اين كار نشانۀ تقواى دلهاست.
و البته خداوند براى هر قوم قربانگاههايى براى عبادت و قربانى نمودن نفس مكاره قرار داده است. و براى مسلمين همان جايگاه نمادين و مقدس قربانى نمودن اسماعيل در كوه منى است كه خداوند آن را مكانى زيارتى معرفى مىنمايد:
«وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنٰا مَنْسَكاً لِيَذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ عَلىٰ مٰا رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعٰامِ فَإِلٰهُكُمْ إِلٰهٌ وٰاحِدٌ فَلَهُ أَسْلِمُوا وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ »؛ 2براى هر امتى قربانگاهى قرار داديم، تا (هنگام قربانى) نام خدا را بر چهارپايانى كه به آنان روزى دادهايم ببرند، و خداى شما معبود واحدى است؛ در برابر او تسليم شويد و بشارت ده متواضعان و تسليم شوندگان را.
در جاى جاى قرآن كريم علاوه بر زيارت عظيم كعبه و مسجد الحرام، براى عبادت معنوى حج، نكاتى وجود دارد كه در مورد آداب زيارت است. از جمله اينكه به هر جا مىرويد ابتدا در بزنيد. در زدن يا دق الباب كردن تنها يك امر اخلاقى نيست، بلكه يكى از مصاديق آن آداب زيارت افراد مختلف و بهخصوص افراد كريم و بزرگ روزگار است و اينكه در هر جايى كه مىرويد نمايانگر اخلاق نيكو باشيد.
زيارت در حديث
در روايات نيز جايگاه خاصى براى زيارت در نظر گرفته شده است. حديث مشهور امام حسن عسكرى عليه السلام در مورد امامزاده عبدالعظيم حسنى عليه السلام مشهور و متواتر است كه:
«من زار عبدالعظيم برى كمن زار حسين بكربلاء»؛ كسى كه در رى مزار امامزاده عبدالعظيم حسنى را زيارت كند، مانند آن است كه حسين7 را در كربلا زيارت كرده باشد».