162
زيارت در آيين مسيحيت
آيين مسيحيت يكى از اديان مردم ايران در قبل از اسلام بوده وهست. در اين دين نماد اصلى پرستش بر پايۀ زيارت است. زيارت از كليسا و پاپ و اسقفها و همچنين زيارت خواندن براى مسيح و پاپهاى شهيد و ارواح مطهر از آداب عبادى اين دين به شمار مىرود. زيارت با هر دو تعريف كاربردى آن، يعنى زيارت قلبى و باطنى و مشاهده كردن مكانهاى مقدس در آيين مسيح جريان دارد. چنانكه در انجيل متى از زبان عيسى آمده است:
«اى تمامى كسانى كه زير يوغ سنگين، زحمت مىكشيد، نزد من آييد و من به شما آرامش خواهم داد، يوغ مرا به دوش بكشيد و بگذاريد من شما را تعليم دهم، چون من مهربان و فروتن هستم...». 1
در واقع زيارت يا نوعى عبادت قلبى در دين مسيح مستقيماً به خود مسيح و مادر او بر مىگردد. در واقع هر چه در مورد مسيح باشد عبادت است و هرچه در مورد مادر مسيح و حواريون و استمداد يارى از ارواح مطهر شهدا و قديسان دين مسيح باشد، زيارت است. چه اين زيارت با حضور بر مقبرۀ شهداى دين باشد، كه زيارت شهودى و حضورى است، و چه زيارت باطنى و قلبى باشد. در هر صورت زيارت زير بنايىترين تفكر دين مسيح است و حتى ابزار وجودى ارتباط با خود مسيحى كه در باورشان خداى بزرگ آسمانها هست و داراى اقانيم سه گانه است، با زيارت آغاز مىشود. چنانكه در مكاشفه يوحنا در مورد پيام مسيح با كليساها به عنوان مجمع زيارت مسيحيان آمده است:
«هر كه پيروز شود، او را در خانۀ خود ستونى محكم خواهم ساخت تا همواره در حضور خدا باشد و ديگر هرگز بيرون نرود. نام خداى خود را نيز بر او خواهم نهاد تا