146و ضلالتها اعراض از ذكر خداست.
سازندگى زيارت وقتى محقّق مىگردد كه تقرب به حق و عبودت در آن جلوهاى برجسته داشته باشد و اصولاً مقام و منزلتى كه ائمۀ هدىٰ نزد خداى متعال به دست آوردهاند به بركت بندگى آنان در برابر پروردگار متعال است و ما وقتى مىخواهيم سلام نماز را به جاى آوريم، اوّل در مورد خاتم پيامبران و برگزيدۀ انبياى الهى لفظ «عبده» را بهكار مىبريم و سپس مىگوييم «و رسوله». زاير بايد مراقب باشد كه از چنين مسيرى خارج نشود و براى رسيدن به مقاصد و اميال خويش و نيز حلّ مشكلات نبايد دستگاهى جداى از يكتا پرستى در ذهن خود ترسيم نمايد. يكى از افكار خطرناك كه آفت بزرگى براى زيارت است، اين مىباشد كه هر كارى با قيافۀ خوب و معيار حق، ثواب دارد؛ اگر چه روح پاك آن معصوم از اين حركت بيزار باشد و خاطر مباركش را برنجاند. دستگاه ائمۀ اطهار جداى از توحيد و عبوديت نمىباشد و هيچگاه معصومين در عرض قدرت الهى قرار نمىگيرند، بلكه آن وجودهاى مقدّس از پرتو مشكات الهى نور گرفتهاند و به بركت مصباح منير پروردگار مظهر لطف و رحمت حق تعالى هستند. اين نكتۀ اعتقادى آموزهاى رفيع است كه خود ائمه بر آن تأكيد داشتهاند، هيچ گاه بزرگان شيعه نخواستهاند همچون تفكرات زردشتىها ثنويت را ترويج كنند. آنان همواره از عقايد شركآميز كه برخى مكاتب و فرق به ترويج آنها مبادرت مىورزند، نفرت خود را اعلام كردهاند.
پرهيز از امور وهنانگيز و خرافى و آغشته به بدعت بايد در دستور كار زاير باشد، چه بسا افرادى كه در جوار بارگاه امام به روح مقدس آن حضرت درود مىفرستند، اما از لحاظ فكر و باور در صف كسانى قرار مىگيرند كه ائمه از آنان بيزارند.
تأييد اهل تقوا و پويندگان مسير حق اگر چه مفيد و اثر بخش است، ولى كافى نمىباشد و آدمى را در رديف اهل سعادت قرار نمىدهد و چنين افرادى كه صرفاً با لسان از خوبىها سخن مىگويند و يا به دفاع از ابرار در لفظ بسنده مىكنند، از جرگۀ