141
1. محروميت از معرفت و جهالت باطنى
حالات معنوى، راز و نياز راستين و نوشيدن جرعههاى جان بخشى از سرچشمۀ فياض امام و انسان كامل موقعى به دست مىآيد كه اين ويژگىها با شناختى ارزشمند توأم گردد. محروميت از چنين معرفتى و نا آگاهى درونى، غفلت و خود فراموشى با محروم گرديدن از فضايل و مكارم قرين خواهد بود. وقتى اشتياق ما به ساحت مقدس معصوم از نوعى بصيرت بىبهره باشد، آن وقت چگونه مىتوانيم او را از طرف خداوند مفترض الطاعة بدانيم، اطاعت از دستوراتش را در برنامۀ زندگى فردى و اجتماعى و جهتگيرىهاى فكرى و سياسى خود وارد كنيم. آيا مىتوان با جهالت و غفلت خود نصايح، تعليمات و توصيههاى هشدار دهندۀ امام را از عمق وجود پذيرفت و آن را در مسير حيات فرهنگى خويش جارى ساخت.
2. غفلت از ارزيابى خود
زاير بايد هنگام حضور در بارگاه معنوى، سرمايههاى ايمانى و اخلاقى خود را مورد بررسى قرار دهد و به اين واقعيت برسد كه آيا با تحمّل رنج سفر و پشت سر نهادن مشقّات فراوان و تشرّف به بارگاهى مبارك چه چيزى را به دست آورده است. آيا اين جاذبۀ معنوى توانسته است خواهشهاى نفسانى او را تعديل نمايد. و نيز آيا موفق گرديده است برخى عادات مذموم و رفتارهاى ناروا و زشت را از خود دور كند؟
اين گونه فضاهاى معنوى همچون آيينههاى صاف و شفاف هستند كه مىتوان به وسيلۀ آنها كاستىها و عيوب خود را تشخيص داد و دربارۀ رفع آنها اقدام كرد، ارمغان مهم سفرهاى زيارتى بايد اين باشد كه ضعفها را به قوت و ضلالتها را به انوار هدايت تبديل كند و آنچه را در زيارت خوانده و مرور كرده، بدان عمل نمايد و دل و زبان را با هم هماهنگ كند.
چقدر خسران و زيان دارد كسى كه در مقابل مرآتى فضيلت نما قرار گيرد و به