120مىباشد. 1 همچنين زاير با نوعى اميدوارى به سوى زيارت شونده مىرود و در صدد است بر اثر ارتباطى معنوى، يا از بار گناهان و خطاهاى خود كم كند، يا آن كه با اين حضور روحانى از گرفتارىهاى خويش بكاهد. در هر حال زاير در اين برنامۀ با بركت و معنوى يك نوع ترقى و تعالى را طالب است و مىخواهد ظرفيتهاى خويش را به سوى خوبىها و خصلتهاى ارزنده ارتقا دهد. 2
زيارت معصومين در حال حيات يا پس از شهادت تفاوتى ندارد؛ چنانچه قرآن مىفرمايد: «وَ لاٰ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللّٰهِ أَمْوٰاتاً بَلْ أَحْيٰاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ» 3 و كسانى را كه در راه خدا كشته شدهاند مرده مپنداريد، بلكه زندهاند و نزد پروردگارشان روزى مىخورند.
مقصود اصلى زيارت اين است كه انسان مسلمان و معتقد، به مشاهد متبرك و بقاع مقدس برود و با تكيه بر متون مأثور و مستند كه از اهل بيت رسيده است با مقام معصومين يا اولاد آنان ارتباط قلبى و معنوى برقرار كند، امّا گاهى اين اتصال روحانى از راه دور برقرار مىگردد. در اعمال عبادى سياسى حج نيز خانۀ خدا طى اعمال خاصى توسط حاجيان زيارت مىشود.
علاوه بر اين، زيارت قبور مؤمنين و مؤمنات نيز در اين مقوله مىگنجد كه استحباب آن در منابع روايى مورد سفارش و تأكيد قرار گرفته است و فوايد اخلاقى و مزاياى عبرتانگيزى دارد. نوع ديگر زيارت، ديدار مؤمنان در حال زنده بودنشان، هنگام سلامتى يا بيمارى است كه از جمله آداب مهم دينى و اجتماعى است و در احاديث معتبر به آن تأكيد شده و پاداشهاى فراوانى براى اين عمل خير بيان گرديده است، زيارت برادران دينى نيز آدابى دارد و بايد براى ميزبان تكلّف و زحمت به