48هستند كه نزد قبور اموات به آنان سلام كنند. 1روشن است كه توجيه ابن تيميه، تأويل احاديث 2و دخالت آشكار در دلالت آنهاست؛ بدون اينكه هيچ دليل منطقى يا قرينه قانع كنندهاى بر آن ارائه كند.
ابن تيميه در برخى از آثار خود درباره امكان ارتباط با اموات، اعتقادى صريحتر از اين نيز ابراز كرده و با استناد به حديث نبوى(ص):
«أَنَّ نَسَمَةَ المُؤْمِنِ طَائِرٌ يُعَلَّقُ فِي شَجَرِ الْجَنَّةِ حَتَّى يُرْجِعَهُ اللهُ إلَى جَسَدِهِ يَوْمَ يَبْعَثُهُ» 3؛ «روح مؤمن پرندهاى است بر درخت بهشت تا رستاخيز كه خداى متعال او را به بدنش باز مىگرداند»، جايگاه اصلى ارواح مؤمنين را بهشت دانسته، اما در عين حال بازگشت روح به بدن را در بعضى اوقات (زمان زيارت زندگان از قبور و...) پذيرفته است. به اعتقاد او گذشته از موارد ياد شده در حالت عادى نيز روح مؤمن با بدن خود ارتباط برقرار مىكند؛ ارتباطى سريع و لحظهاى؛ بسان فرود آمدن ملائكه يا انعكاس اشعه خورشيد بر زمين يا بيدار شدن شخص به خواب رفته. 4