50و مىدانم كه رسول و جانشينانت(عليهم السلام) زندهاند و نزد تو به آنها روزى داده مىشود. آنان مكان مرا مىبينند و سخن مرا مىشنوند و سلام مرا پاسخ مىدهند و تو مانع از آن شدهاى كه من سخن ايشان را بشنوم و [در عوض]، باب فهم مرا به مناجات لذتبخش با ايشان گشودهاى.
در صلوات مخصوص امام عسكرى(ع) نيز مىخوانيم: «اللَّهُمَّ... وَ صَلِّ عَلَى الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ الْهَادِي إِلَى دِينِكَ... وَ الشَّهِيدِ عَلَى الْأُمَّةِ»؛ 1«خدايا... و بر امام حسن بن على(عليهماالسلام)، آن هدايتكننده به سوى دينت... و گواه بر امت، درود فرست».
8. مرجعيت علمى
درباره علوم اهلبيت(عليهم السلام) تعابير مختلفى در روايات و نيز در زيارتنامهها به كار رفته است. در اينجا به سه تعبير مهم اشاره مىكنيم:
الف) اهلبيت(عليهم السلام) مخزن علوم الهى
اهلبيت(عليهم السلام) مخزن علوم الهى و سرچشمه دانش و منبع اسرار الهى ميان انسانها هستند. هركس به دنبال كسب دانش صحيح است، بايد از طريق اهلبيت(عليهم السلام) وارد شود؛ چنانكه پيامبر اكرم(ص) فرمود:
«أَنَا مَدِينَةُ الْعِلْمِ وَ عَلِيٌ بَابُهَا فَمَنْ أَرَادَ الْمَدِينَةَ فَلْيَأْتِهَا مِنْ بَابِهَا»؛ 2«من شهر علم هستم و على در آن شهر است. پس هركس مىخواهد وارد اين شهر شود، بايد از درِ آن وارد شود».
امام باقر(ع) به دو نفر از اصحاب خود «سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْل وَ حَكَمِ بْنِ عُتَيْبَة» فرمود:
شَرِّقَا وَ غَرِّبَا فَلَا تَجِدَانِ عِلْماً صَحِيحاً إِلَّا شَيْئاً خَرَجَ مِنْ عِنْدِنَا أَهْلَ الْبَيْتِ. 3
به شرق برويد يا به غرب؛ بدانيد كه هيچ علم صحيحى نمىيابيد؛ مگر آنچه از ما اهلبيت تراوش كرده باشد.