277توجه به اين واقعيت كه هر كارى را انسان انجام مى‌دهد، در پيشگاه خداوند است و اصولاً تمام عالم هستى، محضر خداست و چيزى از اعمال و حتى نيات آدمى از او پنهان نيست، مى‌تواند روى برنامه زندگى انسان، اثر زيادى بگذارد و او را از خلافكارى‌ها باز دارد؛ مشروط بر اينكه ايمان به اين مطلب واقعاً در دل او جاى گيرد و به صورت باور قطعى درآيد.
در حديثى مى‌خوانيم:
«اُعْبُدِ اللهَ كَأَنَّكَ تَرَاهُ فَإِنْ لَمْ تَكُنْ تَرَاهُ فَإِنَّهُ يَرَاكَ» 1؛ «خدا را آن‌چنان عبادت كن كه گويى او را مى‌بينى و اگر تو او را نمى‌بينى، او تو را مى‌بيند».
نقل مى‌كنند بيداردلى بعد از گناهى توبه كرده بود و پيوسته مى‌گريست، گفتند: «چرا اينقدر گريه مى‌كنى؟! مگر نمى‌دانى خداوند متعال، غفور است؟» گفت: «آرى. ممكن است او مرا ببخشد ولى اين خجلت و شرمسارى را كه او مرا ديده است، چگونه از خود دور سازم؟!»
گيرم كه تو از سر گنه درگذرى
زان شرم كه ديدى كه چه كردم چه كنم؟ 2
همان‌طور كه پيش‌تر مورد توجه قرار گرفت، خداى متعال اين ظرفيت و استعداد را در اهل‌بيت عصمت و طهارت(عليهم السلام) نيز قرار داده است كه حتى پس از رحلت و مرگ ظاهرى، بر تمامى مسائل عالم آگاهى دارند و مى‌توانند در آن دخل و تصرف كنند. ايشان ناظر اعمال بندگان‌اند و به احوالات و وضعيت ايشان آگاهى دارند؛ از رفتارهاى نيك آنان خشنود مى‌شوند و از رفتارهاى ناپسندشان، اندوهگين مى‌گردند. سخن آنان را مى‌شنوند، سلام آنان را پاسخ مى‌دهند و برايشان دعا مى‌كنند.
در روايتى نقل است كه امام صادق(ع) فرمود: