268 وَ أَمَّا نَفَثَاتُهُ (أي نَفَثاتُ الشَّيْطانِ) فَأَنْ يَرَى أَحَدُكُمْ أَنَّ شَيْئاً بَعْدَ الْقُرْآنِ أَشْفَى لَهُ مِنْ ذِكْرِنَا أَهْلَ الْبَيْتِ وَ مِنَ الصَّلَوَاتِ عَلَيْنَا؛ فَإِنَّ اللهَ عَزَّوَجَلَ‌ّ جَعَلَ ذِكْرَنَا أَهْلَ الْبَيْتِ شِفَاءً لِلصُّدُورِ وَ جَعَلَ الصَّلَوَاتِ عَلَيْنَا مَاحِيَةً لِلْأَوْزَارِ وَ الذُّنُوبِ وَ مُطَهِّرَةً مِنَ الْعُيُوبِ وَ مُضَاعِفَةً لِلْحَسَنَاتِ. ¹

يكى از وسوسه‌هاى شيطان اين است كه به انسان چنين القا مى‌كند كه بعد از قرآن كريم، چيزى شفادهنده‌تر از ياد ما اهل‌بيت و صلوات بر ما وجود دارد. به درستى كه خداى عزوجل ياد ما را مايه شفاى سينه‌ها و صلوات بر ما را زداينده گناهان و پاك‌كننده عيوب و افزايش‌دهنده حسنات قرار داد.

امام على(ع) نيز فرمود:

ذِكْرُنَا أَهْلَ الْبَيْتِ شِفَاءٌ مِنَ الْوَعْكِ وَ الْأَسْقَامِ وَ وَسْوَاسِ الرَّيْبِ وَ حُبُّنَا رِضَى الرَّبِّ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى. ²

ياد ما اهل‌بيت، مايه شفاى دردها و بيمارى‌ها و وسوسه و شك مى‌باشد و محبت به ما، مايه خشنودى پروردگار متعال است.

اعتقاد ما به اهل‌بيت(عليهم السلام) و ويژگى‌هاى منحصر به فرد ايشان و جايگاهشان نزد خداوند و نيز زيارت آن بزرگواران، به زائران ايشان احساس آرامش و اطمينان خاطر مى‌دهد. زائر اهل‌بيت(عليهم السلام) مى‌داند كه در اين دنيا، تنها و بى‌تكيه‌گاه نيست. بلكه خداوند و بندگان مقرب او، وى را زير نظر دارند و در صورت لزوم به يارى‌اش مى‌شتابند. اين نگرش، احساسى وصف‌ناپذير از لذت معنوى و نزديكى به خدا و اهل‌بيت(عليهم السلام) را در پى خواهد داشت.