267و ناآرامى باقى نمى‌ماند.
و) يك عامل مهم ديگر براى نگرانى، ترس و وحشت از مرگ است كه هميشه روح انسان‌ها را آزار مى‌داده است و از آنجا كه مرگ تنها در سنين بالا نيست، بلكه در هر سنى و هنگام بيمارى، جنگ و ناامنى وجود دارد، مى‌تواند اين نگرانى عمومى باشد.
اگر ما از نظر جهان‌بينى، مرگ را به معناى فنا و نيستى و پايان همه چيز بدانيم، همان‌گونه كه مادى‌گرايان جهان مى‌پندارند، اين اضطراب و نگرانى كاملاً بجاست و بايد از چنين مرگى كه نقطه پايان همه آرزوها و موفقيت‌ها و خواست‌هاى انسان است ترسيد. اما هرگاه در سايه ايمان به خدا مرگ را دريچه‌اى به يك زندگى وسيع‌تر و والاتر بدانيم و گذشتن از گذرگاه مرگ را همچون عبور از دالان زندان و رسيدن به يك فضاى آزاد بشماريم، ديگر اين نگرانى بى‌معناست. بلكه اگر چنين مرگى، در مسير انجام دادن وظيفه بوده باشد، دوست‌داشتنى و خواستنى است.
پس مى‌توان گفت كه اين عوامل، در برابر ايمان به خدا، بى‌رنگ و بى‌تأثير مى‌گردد و تصديق خواهيم كرد كه ياد خدا، مايه آرامش دل‌هاست: (أَلاٰ بِذِكْرِ اللّٰهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ). 1
گفتنى است يكى از مظاهر ياد خدا، ياد اهل‌بيت عصمت و طهارت(عليهم السلام) است و بى‌ترديد، ياد اهل‌بيت، جداى از ياد خداوند نيست. روايات متعددى بر اين مطلب گواهى مى‌دهد؛ براى مثال، پيامبر اكرم(ص) فرمود:
ذِكْرُ اللهِ عَزَّوَجَلَّ عِبَادَةٌ وَ ذِكْرِي عِبَادَةٌ وَ ذِكْرُ عَلِيٍ‌ّ عِبَادَةٌ وَ ذِكْرُ الْأَئِمَّةِ مِنْ وُلْدِهِ عِبَادَةٌ. 2
ياد خداى عزّوجلّ عبادت است و ياد من عبادت است و ياد على عبادت است و ياد امامان از فرزندان او عبادت است.
همچنين رسول گرامى اسلام(ص) فرمود: