266را برعهده دارد، مى‌تواند اين‌گونه نگرانى‌ها را از ميان ببرد و به انسان آرامش دهد كه در برابر حوادث آينده، درمانده نخواهد بود.
ب) گاهى گذشته تاريك زندگى، فكر انسان را به خود مشغول مى‌دارد و همواره او را نگران مى‌سازد؛ نگرانى از گناهان انجام داده و از كوتاهى‌ها و لغزش‌ها. اما توجه به اينكه خداوند، آمرزنده، توبه‌پذير و مهربان است، به او آرامش مى‌دهد؛ به طورى‌كه از گذشته‌اش عذرخواهى مى‌كند و در مقام جبران برمى‌آيد.
ج) گاهى ضعف و ناتوانى انسان در برابر عوامل طبيعى يا دشمنان داخلى و خارجى، او را نگران مى‌سازد. اما هنگامى كه به ياد خدا مى‌افتد و به قدرت و رحمت او پناه مى‌برد؛ قدرتى كه برترين قدرتهاست و هيچ چيز در برابر آن ياراى مقاومت ندارد، قلبش آرام مى‌گيرد و با خود مى‌گويد كه من تنها نيستم و من در سايه خدا، بى‌نهايت قدرت دارم. بى‌ترديد قهرمانى مجاهدان راه خدا در جنگ‌ها و سلحشورى‌هاى اعجاب‌انگيز و خيره‌كننده آنان، چه در گذشته و چه در حال، بيانگر آرامشى است كه در سايه ايمان به دست مى‌آيد.
د) گاهى نيز ريشه نگرانى‌هاى آزاردهنده انسان، احساس پوچى زندگى و بى‌هدف بودن آن است. ولى آن كسى كه به خدا ايمان دارد و مسير تكاملى زندگى را هدف بزرگ خود مى‌داند و تمام برنامه‌ها و حوادث زندگى را در همين مسير مى‌بيند، نه احساس پوچى مى‌كند و نه همچون افراد بى‌هدف، سرگردان و مضطرب است.
ه) عامل ديگر نگرانى آن است كه گاهى انسان براى رسيدن به هدفى، زحمت زيادى مى‌كشد، اما كسى را نمى‌بيند كه براى زحمت او ارج نهد و قدردانى و تشكر كند. در واقع اين ناسپاسى او را به شدت رنج مى‌دهد و در حالت اضطراب و نگرانى فرومى‌برد. اما هنگامى كه احساس كند كسى از تمام تلاش‌ها و كوشش‌هايش آگاه است و به همه آنها ارج مى‌نهد و براى همه پاداش مى‌دهد، ديگر جايى براى نگرانى