250بودند. آن پيشوايان، حتى زمانى كه بهترين نعمت‌هاى دنيوى را هم در اختيار داشتند، سعى مى‌كردند در حد پايين‌ترين سطح افراد جامعه زندگى كنند و هيچ‌گاه آخرت خود را فداى دنياى زودگذر و فانى ننمايند.
پيشواى پارسايان و اميرمؤمنان(ع) كه دوست و دشمن را وادار به اعتراف ساخته است، جامه‌اش درشت و كهنه بود كه گاهى با ليف خرما وصله مى‌شد و هيچ‌گاه از دو لباس بيشتر نداشت. خوراك روزانه‌اش، دو قرص نان جو بود كه غالباً به آن بسنده مى‌كرد.
«ابورافع» مى‌گويد:
روز عيدى به حضور اميرمؤمنان(ع) شرفياب شدم. آن بزرگوار كيسه نان خشك سربسته‌اى را كه بر آن مهر زده بود، گشود و از آن تناول فرمود. پرسيدم: «مولاى من! چرا آن را مهر مى‌زنى؟» فرمود: «مى‌ترسم دو فرزندم زينب و ام‌كلثوم نان‌ها را به روغن آغشته كنند». گاهى هم كه حضرتش نان را با خورش مى‌خورد، خورش آن، سركه يا نمك يا سبزيجات بود و چنانچه بهتر از اينها اراده مى‌فرمود، اندكى از شير شتر تناول مى‌كرد. گوشت، بسيار كم مى‌خورد و مى‌فرمود: «شكم‌هايتان را مدفن حيوانات قرار ندهيد».
از همه مردم نيرومندتر و قدرت بازويش از هركس قوى‌تر بود و با اين حال، گرسنگى و خوراك اندك، از قدرت و نيرويش نمى‌كاست. 1
بى‌اعتنايى به دنيا در زيارتنامه‌ها
در موارد متعددى از زيارتنامه‌هاى اهل‌بيت(عليهم السلام) مى‌بينيم كه به بى‌اعتنايى به دنيا اشاره شده است و زائر از سويى براى رهايى خود از دنياطلبى دعا مى‌كند و از سوى ديگر، بر عظمت مقام امامان معصوم(عليهم السلام) در بى‌اعتنايى به زخارف دنيوى، گواهى مى‌دهد و دنياطلبى را علت مخالفت با ايشان معرفى مى‌كند؛ چنان‌كه در زيارت امين‌الله