249شده است؛ براى مثال، خداوند متعال در قرآن، تصوير گويايى از وضع زندگى دنيا و مراحل مختلف و انگيزه‌هاى حاكم بر هر مرحله، ارائه مى‌دهد و مى‌فرمايد:
(اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيٰاةُ الدُّنْيٰا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفٰاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكٰاثُرٌ فِي الْأَمْوٰالِ وَ الْأَوْلاٰدِ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفّٰارَ نَبٰاتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرٰاهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ حُطٰاماً وَ فِي الْآخِرَةِ عَذٰابٌ شَدِيدٌ وَ مَغْفِرَةٌ مِنَ اللّٰهِ وَ رِضْوٰانٌ وَ مَا الْحَيٰاةُ الدُّنْيٰا إِلاّٰ مَتٰاعُ الْغُرُورِ) (حديد: 20)
بدانيد زندگى دنيا تنها بازى و سرگرمى و تجمل پرستى و فخرفروشى در ميان شما و افزون‌طلبى در اموال و فرزندان است؛ همانند بارانى كه محصولش، كشاورزان را در شگفتى و سرور فرومى‌برد. سپس خشك مى‌شود به گونه‌اى كه آن را زردرنگ مى‌بينى. سپس تبديل به كاه مى‌شود! [آرى! دنيا نيز به همين سرعت مى‌گذرد] و در آخرت، عذاب شديد يا آمرزش و رضاى الهى است و زندگى دنيا، چيزى جز متاع فريب نيست.
امام على(ع) نيز فرمود:
وَ إِنَّمَا الدُّنْيَا مُنْتَهَى بَصَرِ الْأَعْمَى لَا يُبْصِرُ مِمَّا وَرَاءَهَا شَيْئاً وَ الْبَصِيرُ يَنْفُذُهَا بَصَرُهُ وَ يَعْلَمُ أَنَّ الدَّارَ وَرَاءَهَا فَالْبَصِيرُ مِنْهَا شَاخِصٌ وَ الْأَعْمَى إِلَيْهَا شَاخِصٌ وَ الْبَصِيرُ مِنْهَا مُتَزَوِّدٌ وَ الْأَعْمَى لَهَا مُتَزَوِّد. 1
به راستى كه دنيا منتهاى ديد كوردلان است كه در ماوراى آن چيزى نمى‌بينند، اما شخص بصير ديدش در آن نفوذ مى‌كند و از آن مى‌گذرد و مى‌داند كه سراى جاويدان در وراى آن است. بنابراين شخص بصير در دنيا آماده كوچ است و كوردل چشمش را به آن دوخته، بينايان از آن زاد و توشه مى‌گيرند و كوردلان براى آن زاد و توشه مى‌اندوزند.
اهل‌بيت عصمت و طهارت(عليهم السلام)، نه تنها به دورى نمودن از دنيا و فريب نخوردن از نعمت‌هاى آن سفارش مى‌كردند، بلكه خود بهترين عمل‌كنندگان به اين فرمايشات