209بايد از ميان شما، جمعى دعوت به نيكى و امر به معروف و نهى از منكر كنند! و آنها همان رستگاران‌اند.

اينكه مطابق اين آيه، امر به معروف و نهى از منكر چگونه مى‌تواند موجب رستگارى يك جامعه شود، نيازمند توضيح است:

از تجربيات قطعى بشر اين است كه اندوخته‌هاى فكر انسان با گذشت زمان به دست فراموشى سپرده مى‌شود؛ مگر آنكه پيوسته يادآورى گردد و در مرحله عمل، تكرار شود. از همين‌جاست كه پيوند «علم و عمل» مشخص مى‌شود. علم، انسان را به عمل راهنمايى مى‌كند و عمل شايسته، بر آگاهى و بينش انسان مى‌افزايد. ازاين‌رو، در يك جامعه سالم، همه بايد براى پاسدارى از فرهنگ و معرفت خويش بكوشند و نگهبانى از حريم مكتب به آن است كه متخلفان از راه نيكى را از سقوط به ورطه هلاكت بازدارند و با امر به معروف و نهى از منكر، زمينه‌ساز رفتار شايسته و در نتيجه تقويت‌كننده افكار صحيح باشند. پس بى‌اعتنايى به اين وظيفه، پايه رفتار را سست و انديشه‌هاى والا را در معرض فراموشى قرار مى‌دهد. ¹

در فرمايشات اهل‌بيت(عليهم السلام) نيز احاديث بسيارى در توصيه به امر به معروف و نهى از منكر، بيان آثار و نتايج و پيامدهاى ترك آن، شرايط وجوب آن و... بيان شده است. به برخى از اين احاديث كه اهميت و لزوم امر به معروف و نهى از منكر را براى ما روشن مى‌سازند، توجه مى‌كنيم:

امام على(ع) فرمود:

وَ مَا أَعْمَالُ الْبِرِّ كُلُّهَا وَ الْجِهَادُ فِي سَبِيلِ اللهِ عِنْدَ الْأَمْرِ بِالمَعْرُوفِ وَ النَّهْيِ عَنْ المُنْكَرِ إِلَّا كَنَفْثَةٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ. ²