196هنگام زيارت، بر اين مطلب گواهى مىدهد و از آنان درس تقوا و ديندارى و ياد خدا مىگيرد. به نمونههايى از متون زيارتنامهها توجه مىكنيم:
در زيارت جامعه كبيره مىخوانيم:
السَّلَامُ عَلَى... أَهْلِ الذِّكْرِ... وَ أَدْمَنْتُمْ (أَدَمْتُمْ) ذِكْرَهُ ... فَجَعَلَكُمْ فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ. 1
سلام بر... اهل ذكر... شما بر ياد او مداومت كرديد... خداوند شما را در خانههايى قرار داد كه اذن فرموده ديوارهاى آن را بالا برند [تا از دستبرد شياطين و هوسبازان در امان باشد]؛ خانههايى كه نام خدا در آنها برده مىشود.
در صلوات مخصوص امام موسى كاظم(ع) مىخوانيم:
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ اهلِبَيتهِ وَ صَلِّ عَلَى مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ ... الَّذِي كَانَ يُحْيِي اللَّيْلَ بِالسَّهَرِ إِلَى السَّحَرِ بِمُوَاصَلَةِ الِاسْتِغْفَارِ حَلِيفِ السَّجْدَةِ الطَّوِيلَةِ وَ الدُّمُوعِ الْغَزِيرَةِ وَ الْمُنَاجَاةِ الْكَثِيرَةِ وَ الضَّرَاعَاتِ الْمُتَّصِلَةِ الْجَمِيلَةِ. 2
خدايا! بر محمد و خاندان او درود فرست و بر امام موسى بن جعفر(ع) درود فرست... آن بزرگوارى كه شبزندهدار و تا هنگام سحر بيدار بود و پيوسته مشغول استغفار بود؛ او همدم و رفيق سجدههاى طولانى و اشكهاى ريزان و مناجات بسيار و زارى و ناله پيوسته و زيبا بود.
همچنين در زيارت جامعه صغيره كه مىتوان در زيارت هريك از امامان خواند، آمده است: «السَّلَامُ عَلَى مَسَاكِنِ ذِكْرِ الله» 3؛ «سلام بر منازل ذكر خدا».
به دليل اهميت ياد خدا و راز و نياز با او، زائر كوى اهلبيت(عليهم السلام) كه حال دعا پيدا مىكند و خود را در موضع استجابت دعا مىبيند، در برخى از زيارتنامهها از خدا مىخواهد كه توفيق ياد او و راز و نياز با او را نصيبش فرمايد؛ چنانكه در زيارت امين الله آمده است: