195
جلوههاى ذكر در زندگى امامان معصوم(عليهم السلام)
امامان معصوم(عليهم السلام) افزون بر ذكر قلبى، آشكارا نيز با زبان و اعضايشان، به نام و ياد خدا مشغول بودند و هيچكارى آنان را از ياد خدا بازنمىداشت. در اينباره، از هريك از ائمه(عليهم السلام) موارد بسيارى كه نشان از نهايت بندگى و خضوع و خشوع در مقابل ذات مقدس پروردگار است، نقل گرديده است.
پيامبر گرامى اسلام(ص)، همواره و در همه حالات، به ذكر و دعا و استغفار مىپرداختند. ايشان هنگام نگاه در آينه، سوار شدن بر مركب، برخاستن، لباس نو پوشيدن، فرا رسيدن شب، داخل شدن در مسجد، خروج از مسجد، خوابيدن، غذا خوردن، وضو گرفتن، گذر از قبرستان، شنيدن اذان، تعقيقات نماز، رؤيت هلال ماه و... خداى را ياد مىكردند و او را تسبيح و تقديس مىنمودند و هيچ فرصتى را از دست نمىدادند. 1
امام على(ع) نيز همچون رسول خدا(ص)، همواره به ياد خدا بود و او را تسبيح و تقديس مىكرد. شبها بيدار بود، از خوف خدا مىگريست و نام او را زمزمه مىكرد. 2 دعاى كميل با همه عظمتى كه دارد، تنها يكى از دعاهاى ايشان است.
ذكر و دعاى امام سجاد(ع)، مشهورتر از آن است كه درباره آن توضيح داده شود. سجدههاى آن حضرت به قدرى زياد و طولانى بود كه به سجاد (بسيار سجدهكننده) مشهور شد. دعاهاى پرسوز و گداز و آكنده از معارف الهى او در كتاب صحيفه سجاديه، دليلى آشكار بر ذكر و ياد خداست.
آرى، اهلبيت عصمت و طهارت(عليهم السلام) در همه محاسن و سجاياى اخلاقى و رفتارى، از جمله در ذكر و ياد خداوند، سرآمد دوران بودند و كسى را ياراى هماوردى با ايشان نبود. در زيارتنامههاى ايشان نيز به اين مطلب پرداخته شده است و زائر كوى ايشان،