194همچنين در قرآن كريم آمده است:
(إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلاٰفِ اللَّيْلِ وَ النَّهٰارِ لَآيٰاتٍ لِأُولِي الْأَلْبٰابِ* اَلَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللّٰهَ قِيٰاماً وَ قُعُوداً وَ عَلىٰ جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنٰا مٰا خَلَقْتَ هٰذٰا بٰاطِلاً سُبْحٰانَكَ فَقِنٰا عَذٰابَ النّٰارِ) (آلعمران: 190 و 191)
به يقين در آفرينش آسمانها و زمين و آمد و شد شب و روز، نشانههاى [روشنى] براى خردمندان است؛ [همان] كسانى كه خدا را ايستاده و نشسته و درحالىكه بر پهلو خوابيدهاند، ياد مىكنند و در اسرار آفرينش آسمانها و زمين مىانديشند [و مىگويند:] پروردگارا! اينها را بيهوده نيافريدهاى؛ منزهى تو! ما را از عذاب دوزخ، نگاهدار.
در مقابل، خداى متعال، انسانها را از فراموش كردن ياد او به شدت نهى مىكند و عواقب ناگوار آن را گوشزد مىنمايد؛ براى مثال، در قرآن كريم مىخوانيم:
(يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تُلْهِكُمْ أَمْوٰالُكُمْ وَ لاٰ أَوْلاٰدُكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللّٰهِ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذٰلِكَ فَأُولٰئِكَ هُمُ الْخٰاسِرُونَ) (منافقون: 9)
اى كسانى كه ايمان آوردهايد! اموال و فرزندانتان، شما را از ياد خدا غافل نكند! و كسانى كه چنين كنند، زيانكاراناند.
(وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيٰامَةِ أَعْمىٰ* قٰالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمىٰ وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً* قٰالَ كَذٰلِكَ أَتَتْكَ آيٰاتُنٰا فَنَسِيتَهٰا وَ كَذٰلِكَ الْيَوْمَ تُنْسىٰ) (طه: 124 - 126)
و هركس از ياد من روىگردان شود، زندگى [سخت و] تنگى خواهد داشت و روز قيامت، او را نابينا محشور مىكنيم. مىگويد: «پروردگارا! چرا مرا نابينا محشور كردى؟! من كه بينا بودم»؛ مىفرمايد: «همانگونه كه آيات ما براى تو آمد و تو آنها را فراموش كردى، امروز تو فراموش خواهى شد».