190 التَّقِيِّ... وَ وَاحِدِ الْأَوْصِيَاءِ فِي الْإِخْلَاصِ وَ الْعِبَادَةِ» ¹؛ «خدايا!... بر محمد بن على(عليهماالسلام) پاك و متقى... و يكى از اوصيا در اخلاص و عبادت، درود فرست».

در زيارت جامعه صغيره كه مى‌توان آن را براى هر امامى خواند، مى‌گوييم: «السَّلَامُ عَلَى الْمُخْلَصِينَ فِي طَاعَةِ الله» ²؛ «سلام بر خالصان در اطاعت خداوند». همچنين در زيارت جامعه كبيره مى‌خوانيم: «السَّلَامُ عَلَى... الْمُخْلِصِينَ فِي تَوْحِيدِ اللهِ» ³؛ «سلام بر... اخلاص‌ورزان در توحيد خداوند».

اين‌گونه است كه آن بزرگواران، اخلاص را به ما مى‌آموزند؛ چنان‌كه زائر كوى امام حسين(ع) پس از خواندن نماز زيارت چنين دعا مى‌كند:

اللَّهُمَ‌ّ إِنِّي صَلَّيْتُ وَ رَكَعْتُ وَ سَجَدْتُ لَكَ وَحْدَكَ لَا شَرِيكَ لَكَ لِأَنَّ الصَّلَاةَ وَ الرُّكُوعَ وَ السُّجُودَ لَا يَكُونُ إِلَّا لَكَ ... . ⁴

خدايا! من نماز خواندم و ركوع و سجده كردم براى تو؛ واحدى و شريك ندارى؛ زيرا نماز و ركوع و سجده جز براى تو جايز نيست.

4. عبادت و بندگى

هدف آدمى در اين دنيا دستيابى به كمال و سعادت است و اين هدف در پرتو رفتارهاى اختيارى او حاصل مى‌شود. عبادت خداوند، مهم‌ترين رفتارى است كه انسان‌ها را به كمال واقعى كه همان قرب پروردگار است، مى‌رساند. ازاين‌رو مى‌بينيم خداوند هدف از خلقت انسان را عبادت خداوند معرفى مى‌كند و مى‌فرمايد: (وَ مٰا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلاّٰ لِيَعْبُدُونِ)؛ «من جنّ و انس را نيافريدم؛ جز براى اينكه مرا پرستش كنند [و از اين راه تكامل يابند و به من نزديك شوند]» (ذاريات: 56).