161تا زمانى كه به نيرومندى و كمال خود بالغ گردد و به چهل سالگى برسد مىگويد: «پروردگارا! مرا توفيق ده تا شكر نعمتى را كه به من و پدر و مادرم دادى بجا آورم و كار شايستهاى انجام دهم كه از آن خشنود باشى و فرزندان مرا صالح گردان؛ من به سوى تو بازگشتم [و توبه كردم] و من از مسلمانانم.
پيامبر اكرم(ص) نيز فرمود:
مَنْ سَرَّهُ أَنْ يُمَدَّ لَهُ فِي عُمُرِهِ وَ يُبْسَطَ فِي رِزْقِهِ فَلْيَصِلْ أَبَوَيْهِ فَإِنَّ صِلَتَهُمَا طَاعَةُ اللهِ. 1
كسى كه مىخواهد عمرش طولانى و رزقش وسيع گردد، بايد به والدينش نيكى كند؛ چراكه نيكى به آنها، اطاعت خداوند است.
افزون بر والدين، مؤمنان نيز نزد خداوند، از موقعيت ممتازى برخوردارند؛ مؤمنان به دليل ايمان راستين به خداى متعال، عبادت مستمر و دورى از گناه و تلاش براى نزديكشدن هرچه بيشتر به او، جايگاه والايى نزد خداوند دارند؛ به گونهاى كه در برخى از روايات، حرمت مؤمن، از خانه كعبه و فرشتگان مقرب پروردگار، بالاتر دانسته شده است؛ چنانكه پيامبر اكرم(ص) فرمود:
إِنَّ المُؤْمِنَ يُعْرَفُ فِي السَّمَاءِ كَمَا يَعْرِفُ الرَّجُلُ أَهْلَهُ وَ وَلَدَهُ وَ إِنَّهُ لَأَكْرَمُ عَلَى اللهِ مِنْ مَلَكٍ مُقَرَّبٍ. 2
همانا انسان مؤمن در آسمان شناخته مىشود آنگونه كه يك مرد، خانواده و فرزندانش را مىشناسد و او براى خدا گرامىتر از فرشته مقرب الهى است.
حضرت ابراهيم(ع) اينگونه در حق خود، والدين و مؤمنان دعا مىكند: (رَبَّنَا اغْفِرْ لِي وَ لِوٰالِدَيَّ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ يَوْمَ يَقُومُ الْحِسٰابُ)؛ «پروردگارا! من و پدر و مادرم و همه مؤمنان را، در آن روز كه حساب بر پا مىشود، بيامرز» (ابراهيم: 41).