155هستند كه امكان جمع شدن آنها وجود ندارد. افراد يا در مدار حق و هدايتاند يا باطل و گمراهى. خداوند در قرآن كريم مىفرمايد: (فَمٰا ذٰا بَعْدَ الْحَقِّ إِلاَّ الضَّلاٰلُ)؛ «پس بعد از حق، چه چيزى جز گمراهى وجود دارد؟!» (يونس: 32)
همه ما وظيفه داريم در مسير حق و هدايت حركت كنيم و از اين مسير منحرف نشويم. امام على(ع) فرمود:
«و خُضِ الغَمَراتِ لِلْحَقّ حَيْث ُكانَ» 1؛ «براى رسيدن به حق، در درياى دشوارىها، هرجا [و هرگونه] باشد، غوطهور شو».
نبايد كمى هدايتيافتگان و پيروان حق و حقيقت، ما را در شناخت راه حق و پيمودن آن، به شك و ترديد يا وحشت اندازد. حضرت على(ع) فرمود:
«لَا يُعْرَفُ الْحَقُّ بِالرِّجَالِ اعْرِفِ الْحَقَ تَعْرِفْ أَهْلَهُ» 2؛ «حق با افراد شناخته نمىشود. بلكه حق را بشناس؛ تا اهل حق را هم بشناسى».
بنابراين يكى از دعاهاى مهمى كه لازم است هر فردى همواره بر آن مداومت داشته باشد، دعا براى شناخت حق و صراط مستقيم الهى است؛ تا در نهايت، خود را ميان امنيتيافتگان و رستگاران ببيند. ازاينرو مسلمانان روزى دستكم ده بار در نمازهاى واجب خود، آيه (اهْدِنَا الصِّرٰاطَ الْمُسْتَقِيمَ) 3را تكرار مىكنند و از خداوند مىخواهند كه آنان را به راه راست هدايت فرمايد.
همچنين در برخى از زيارتنامهها، زائر از خداوند مىخواهد كه راههاى حق و باطل را به او بنماياند و او را در طى كردن مسير حق يارى دهد؛ براى مثال، زائر مرقد مطهر امام جواد(ع)، در دعاى پس از نماز زيارت آن حضرت مىگويد:
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِمُحَمَّدٍ وَ أَرِنِي الْحَقَّ حَقّاً فَأَتَّبِعَهُ وَ الْبَاطِلَ بَاطِلًا فَأَجْتَنِبَهُ وَ لَا