101مقرون ساخته است، در درگاه خدا شفيع من باش و از دوزخ پناه من باش و در مقابل دشمن، يارىگر من باش و در پيشامدهاى روزگار، پشت و پناه من باش.
در زيارت جامعه كبيره به برخوردارى امامان از مقام شفاعت، گواهى مىدهيم و از ايشان درخواست شفاعت مىكنيم:
كسى كه به شما متمسك شود، به خدا متمسك شده است... كسى كه نزد شما آيد، نجات يابد و كسى كه نزد شما نيايد، هلاك گردد... رستگار شد كسى كه به شما متوسل شد و امنيت يافت آنكس كه به شما پناه آورد و سالم ماند كسى كه شما را تصديق كرد و هدايت يافت آنكس كه به شما متوسل شد... خداى را و نيز شما را گواه مىگيرم كه من... پناهجوى شمايم، زيارتكننده شمايم، به قبرهاى شما پناهآوردم و شما را به درگاه خداى عزوجل شفيع مىگردانم و به وسيله شما به او تقرب مىجويم و شما را در همه حالات و كارهايم، پيشاپيش خواستهها و حاجتها و ارادهام قرار مىدهم... . اى ولى خدا! همانا بين من و خداى عزوجل گناهانى است كه محو نكند آنها را جز رضايت شما. پس به حق آن خدايى كه شما را امين به اسرار خود نموده و سرپرستى كار خلق خود را به شما واگذارده و فرمانبردارى از شما را به فرمانبردارى از خودش مقارن ساخته است، از شما درخواست مىكنم كه بخشايش گناهانم را [از خدا] بخواهيد و شفيعان من گرديد. 1