98غرق كرد و آنچنان بالا آمد تا تمام كعبه را فرا گرفت. اين واقعه در روز ترويه (هشتم ذىالحجه) سال 80 هجرى، در زمان خلافت عبدالملك بن مروان، اتفاق افتاد. و حاجيان صبح كردند و با احساس امنيت، به وادى مكّه فرود آمدند. باران بسيار كم و ملايمى بر آنان باريد، امّا بارندگى تند در شمال وادى، جريان داشت.
ابوالوليد گويد: نياى من، از سفيان بن عينيه، از عمرو بن دينار، نقل كرد: بارانى كه در سال حجاف، بر مكّه باريد بسيار اندك بود و شدّت آن در بالاى وادى بود، سپيده دم روز ترويه قبل از نماز صبح، ناگهان سيل جارى شد و مردم و متاعشان را ببرد و به مسجد داخل شد و كعبه را فرا گرفت. سيل، ناگهانى آمد و خانهها و خيابانهاى اطراف دره را، ويران ساخت و مردم بسيارى را كشت و ديگران به كوهها پناه بردند.
عبداللَّه بن ابى عماره، درباره اين واقعه چنين سروده است:
لم ترعيني مثل يوم الاثنين
اكثر محزوناً وابكي للعين
اذ خرج المخبئات يسعين
سواندا في الجبلين يرفين
«هرگز، چشمان من همانند روز دوشنبه، اينقدر انسانهاى محزون و گريان را مشاهد نكرده است، آن هنگام كه زنها، در پى پيدا كردن پناهگاهى روى به دو كوه آوردند و از آن بالا مىرفتند».
به عبدالملك بن مروان، واقعه را نوشتند. بيمناك گرديد و پول زيادى فرستاد و فرمانرواى خود در مكّه (عبداللَّه بن سفيان مخزومى، و برخى حارث بن خالد مخزومى را فرمانرواى مكه گفتهاند) را مأمور ساخت كه سدّها و سيلبُرهايى، براى خانههاى اطراف درّه، از آن مال به وجود آورد. و او نيز آببندهايى بر دهانههاى راههاى آب به وجود آورد تا بدين گونه خانههاى مردم را، از خطر سيل حفظ كند و يك مهندس نصرانى را براى ساختن آببندهايى در اطراف مسجدالحرام، و در دو جانب وادى براى حفظ خانههاى مردم، برگماشت.