518
شصت و هشتمين دعا
بيست و هشتمين شماره زائر، مصاحبه جالبى دارد با قارى دعاى كميل بين‌الحرمين در سال‌هاى اخير؛ محمدرضا غلامرضازاده شهرت خود را مديون دعاهاى كميلى است كه با لهجه عربى، هر ساله در چهار نوبت، در مدينه منوره در جمع زائران ايرانى در بين حرم رسول الله(ص) و قبرستان بقيع مى‌خواند. او از اهالى شهررى، شهر سيدالكريم عبدالعظيم حسنى است كه از سال 76 تاكنون، هر سال، دو نوبت دعاى كميل در بين الحرمين را براى زائران مدينه اول و دو نوبت را براى زائران مدينه‌بعد قرائت مى‌كند. البته در سال‌هاى 71 و 72 هم اين توفيق را داشته، ولى تا چهار سال بعد (يعنى سال 76) به علت درس‌هاى دانشگاه، از تشرف محروم شده است.
غلامرضا زاده در گفت‌وگو با خبرنگار زائر، از حس و حال اولين دعاى كميل خود مى‌گويد و اينكه به دليل استرس، خوب نخوانده و در ارزيابى‌ها نمره منفى مى‌گيرد. او در آستانه قرائت شصت و هشتمين دعاى كميل مدينه، شيرين‌ترين فرازهاى دعا را در طول اين سال‌ها هنگامى مى‌داند كه همه اين جمعيت عظيم، در محضر رحمة للعالمين و ائمه معصومين بقيع(عليهم السلام)، دست‌هاى نياز را بالا برده و يارب يارب سر مى‌دهند. كميل‌خوان مدينه، تجويد قرآن را در محضر استاد صالح‌جو آموخته و لحن عربى دعا را از مرحوم حجت الاسلام و المسلمين معرفت به يادگار دارد. غلامرضا زاده در ميانه گفته‌هايش، افسوس هم خورد از اينكه چرا هيچ‌گاه خاطرات شانزده سفر حج و قرائت دعاى كميل را ثبت و يادداشت نكرده است.
ما نه مشتاق به سنگيم و نه وابسته به گل
حسن ختام زائر روز جمعه شعرى است از حسن محتشم:
بندگانيم و به درگاه خدا آمده‌ايم