125نماز جماعت، ربع تا بيست دقيقه پس از اذان اعلان، انجام مىشود. حكم نماز جماعت در اينجا، نه استحباب كه وجوب است. اذان نمازها، جز در شهادت به ولايت اميرالمؤمنين(ع) و لا اله الا الله پايانى كه يكبار گفته مىشود، هيچ تفاوتى با اذان شيعيان ندارد. در اقامه نيز به جز الله اكبر كه 2 بار گفته مىشود، مابقى اذكار يكبار و آن هم خيلى سريع بر زبان مؤذن جارى مىشود.
اذان و اقامه نماز صبح، اما كمى متفاوتتر است. نماز صبح، دو اذان و يك اقامه دارد. اولين اذان، تقريباً يك ساعت پيش از وقت شرعى و براى نماز شب گفته مىشود. دومين اذان، اذان صبح است كه در وقت شرعى گفته شده و غير از دو تفاوت قبلى، به جاى «حى على الصلاة»، «الصلوة خير من النوم» خوانده مىشود. اين عبارت از زمان خليفه دوم به بعد رسم شد.
در اينجا، به آرايش و نظم صفوف، بسيار دقت مىشود؛ بهگونهاى كه امام جماعت، پيش از گفتن تكبيرة الاحرام، به نمازگزاران خطاب مىكند: «سوّوا صفوفكم و سدّوا الخلل». نمازگزاران نيز هر يك به سهم خود، انگشتان كوچك پا را با انگشتان پاى نمازگزار چپ و راست خود، دقيقاً برابر مىكنند و اگر نمازگزارى متوجه اين مستحب نباشد، با اشاره دست او را متوجه كرده و در صف قرار مىدهند. اما جاى بسى تعجب است كه با آن همه اهتمام مردمان اين سرزمين به آرايش و انسجام صفوف، چرا و چگونه فاصله بعضى صفهاى جماعت بيش از دهها متر است و بعضاً رانندهها از اتومبيل خود پياده و در پيادهرو اقامه مىبندند!
از نكات جالب توجه ديگر، انتظار طولانى مأمومين براى اقامه نماز جماعت است. آنها ساعتها پيش از اذان به مسجدالنبى(ص) و مسجدالحرام مىآيند و صفها را تشكيل مىدهند. اين انتظارها، گاهى آنقدر طولانى است كه مأمومين در صفوف به خواب مىروند و چرت شيرينى مىزنند. سپس نماز را بىوضو اقامه مىكنند. آنها چرت را مبطل نماز نمىدانند!