126الاعتزال و هذا امر لا دخل له في الرواية». ¹

همچنين حافظ غمارى از «خالدبن‌سلمه» كه از دشمنان حضرت امير(ع) بود ²، «شيبان‌بن‌فروخ» ³، «ثوربن‌يزيد» ⁴و «يحيى‌بن‌بسطام» ⁵كه از دعوت‌كنندگان به انديشه قدريه بودند، «بردبن‌سنان» ⁶كه از مبلغان معتزله بود، «حبة العرنى» ⁷كه از دعوت‌كنندگان به تشيع بود و «على‌بن‌جعد» ⁸كه از سران جهميه بود، نام مى‌برد. او با اشاره به اين قاعده، تصريح كرده است كه اين راويان، گرايشات مذهبى داشته‌اند، ولى همه اينها از كسانى بوده‌اند كه تصريح به صداقت و عدالت ايشان شده و همين مطلب در پذيرش اخبار ايشان، كافى است. وى همچنين نوشته است:

روشن است كه رد حديث، از اين نظر است كه خود آن خبر، كذب است و نه به‌سبب ديگرى؛ چنان‌كه قبول هر حديثى هم به‌علت صدق آن حديث است، نه چيز ديگرى. پس اگر يك سنى‌مذهب، حديث كذب بگويد، مردود است و عدالت و سنى‌بودن او، كذب وى را به صدق تبديل نمى‌كند؛ چنان‌كه اگر دروغ‌گوى بدعت‌گذارى، حديث صحيح و درستى را نقل كند، حديثش پذيرفته مى‌شود و دروغ‌گويى و بدعت وى، صدق او را به كذب تبديل نمى‌كند و ازنظر عقل، غير از اين محال است؛ جز اينكه غالباً رسيدن به حقيقت كذب و صدق، ممكن نيست و ازاين‌رو در هر دو مورد، فلن كفايت مى‌كند. اما اعتقاد راوى به