97ولى سيد عبدالرزاق با بررسى و موشكافى، دچار تزلزل شد و از اين ديدگاه خود برگشت. او سپس رسالهاى را راجع به صحت وجود قبر زينب(عليها السلام) در شام نوشت كه بعضى از دوستان صادق و مورد اطمينان وى، در آن مورد با ما سخن گفته و دستنوشته او را كه دهها صفحه بوده است، به ما نشان دادند. اين دستنويس، شامل دلايلى درباره صحت وجود قبر زينب(عليها السلام) در شام و نيز تعدادى كرامت از مزار آن بانوست.
سيد بزرگوار، علامه بزرگ، سيد محمد صادق بحر العلوم (دام مجده) در مجموعه دستنويس و خطى خود، «الحديقة الغناء»، ص 257، هنگام بحث درباره قبر زينب(عليها السلام)، به همان نسخه سيد عبدالرزاق استناد كرده است. همچنان كه علامه اردوبادى، نقدى و ديگران نيز، به همان نسخه استناد كردهاند. با وجود اين، شايسته است قبل از آنكه به نوشتههاى آن بزرگان و نظرياتشان استناد كنيم، درباره ارزش علمى اين منبع، موشكافى و تحقيق كنيم. البته واضح است كه آن بزرگان، در صورتى كه در اين باره دچار لغزشى شده باشند، معذور هستند.
آن منبع، رساله كوچكى است كه در ورقههاى كوچك و انگشتشمار آمده و اسمش «أخبار الزينبيات» است كه استاد حسن قاسم مصرى، در شام به آن دست يافت و همراه با اضافاتى، آنها را چاپ كرد. وى به رواياتى از اين رساله براى تأييد وجود مرقد زينب(عليها السلام) در مصر استدلال نموده و ذكر كرده است كه آن رساله، متعلق به امير شهر و فرزندش، يحيى بن حسن بن جعفر بن عبيدالله بن حسين الاصغر بن على بن حسين بن على بن ابىطالب(ع)، (م 270 ه.ق) است.
بىگمان مدح و ثقه بودن اين مرد، بارها در كتابهاى رجال و انساب آمده است. نجاشى او را به علم، صدق و فضيلت توصيف كرده و مىگويد: «وى از امام رضا(ع) روايت كرده و كتابهايى تأليف نموده است كه «نسب آل ابىطالب» و «كتاب