1) . نمى‌دانيم علت اين سخن شيخ چيست. شايد او در اين زمينه به سفرنامه ابن جبير اعتماد كرده باشد، چرا كه همه نسب‌شناسان در اين زمينه هم‌عقيده هستند كه يحيى بن زيدى كه در جوزجان در سال 125 ه.ق به شهادت رسيد، نسلش تداوم پيدا نكرده است. ابونصر بخارى بر اين مطلب تصريح نموده و مى‌گويد: «كسى كه خودش را به يحيى منسوب گرداند، بى‌ترديد بى‌اصل و نسب است. آنچه كه صحيح به نظر مى‌رسد، يحيى بن حسين بن زيد [كه برادرزاده يحيى بن زيد بن على بن حسين مى‌باشد] است، نه يحيى بن زيد بن على». راجع به اطلاعات بيشتر در اين زمينه به كتاب «سرالسلسلة العلوية»، ص 61، مراجعه فرماييد. پژوهشگر علامه، سيد عبدالرزاق مقرم از كتاب «الحدائق الوردية» به نقل از كتاب «سرالسلسلة العلوية» چنين روايت مى‌كند: «همه نسب‌شناسان در اين باره اتفاق نظر دارند كه يحيى، يك فرزند به نام أم الحسين دارد كه همان حبيبه است و مادرش محنة، دختر عمر بن على بن حسين بوده است. اين عبارت، نه تنها در كتاب «سر السلسلة العلوية» موجود نيست، بلكه در آن كتاب تصريح شده است كه او نسلى از خود بر جاى نگذاشته است. حال چگونه مى‌توان اثبات كرد كه يحيى، دخترى به نام زينب داشته است؛ چه رسد به اينكه بتوان اثبات كرد كه او در مصر دفن شده باشد؟ شايد اين اشتباه، به‌دليل تشابه اسم زيد با زيد شهيد باشد و ذهن به هنگام شنيدن يك اسم، به سرعت به سمت مصداق مشهور آن اسم مى‌رود - همانگونه كه ما در مباحث پيشين به اين نكته اشاره كرده‌ايم - چرا كه زيد شهيد مزار مشهورى در مصر دارد.

2) . «مكاشفه»، حالتى است بين خواب و بيدارى كه در آن شخص از امور متافيزيكى كه مربوط به حواس ظاهرى نيستند، با ادراكات روحى و معنوى آگاه مى‌شود. همان‌گونه كه انسان وقتى خوابى مى‌بيند، اين ديدن و شنيدن در خواب، با چشم و گوش ظاهرى نيست. فرقى كه مكاشفه با خواب دارد، اين است كه حواس ظاهرى انسان در خواب چيزى را درك نمى‌كنند، اما در مكاشفه، ضمن اينكه روح، مشغول درك حقايق است، در همان زمان، گوش ظاهرى، صداهاى اطراف را هم مى‌شنود. اگر روح با قدرت و تمركز بيشترى عمل كند و در هنگام ادراك مطالب، چشم انسان نيز باز باشد، اين حالت را «مشاهده» مى‌كند. اين حالات غالباً نشان‌دهنده آن است كه شخص، نسبت به چيزى كه در مكاشفه يا مشاهده ديده است، علاقه زيادى دارد و به خاطر انقطاع از ديگران و اطراف خود، چنين حالتى را به طور موقت يا دائم به دست آورده است.اين حالت‌ها براى اولياى خدا بر اثر رياضت و قرب به درگاه خداوند دست مى‌دهد. (مترجم).